Tv-weervrouw moet en zal beroemde tv-ster worden

TO DIE FOR Regie: Gus van Sant. Met Nicole Kidman, Matt Dillon en Joaquin Phoenix. Te zien in 6 bioscopen.

Dat uitgerekend hij zich geroepen voelde Joyce Maynards roman over een meedogenloze carrière-maakster in de dop te verfilmen, wekt enige verbazing. Van Sant maakte immers naam met enkele innemende kleine road-movies ('Male noche', 'Drugstore cowboy' en 'My private Idaho') over homo's, junkies en schandknapen, lieden die in Hollywood met de nek worden aangekeken.

Waarschijnlijk had Van Sant na de enorme flop van zijn vorige film ('Even cowgirls get the blues') iets goed te maken en koos hij daarom dit keer maar voor een veilig en beproefd onderwerp. Die indruk wordt nog bevestigd door de toon die hij aanslaat. 'To die for' is heel oppervlakkig en luchtig en wordt nooit diepzinnig of grimmig.

Hoofdfiguur Suzanne Stone (Kidman) is een in de watten gelegde en nogal domme 'all American girl' met maar één ambitie. Ze moet en zal een beroemde tv-ster worden. De film begint op de dag dat haar man begraven wordt. De begrafenis is een waar media-circus omdat Stone, die het al tot tv-weervrouw geschopt heeft, van moord op haar echtgenoot verdacht wordt.

In flashbacks, waarin Stone en allerlei andere betrokkenen zich soms rechtstreeks tot de camera wenden, doet Van Sant vervolgens uit de doeken hoe de vork in de steel zit. Het feit dat haar man (Dillon) een sul was, die het liefst met haar thuis op de bank zat en ook nog kindertjes van haar wou, kon haar ambities wel eens zo doorkruist hebben, dat ze er moordzuchtig van werd. Misschien ook heeft ze de drie oerdomme jongeren - over hun onbeduidende dagelijkse leven maakte ze een documentaire - wel voor haar carrière- en moordwagentje gespannen. Van Sant laat alle mogelijkheden en personages op een luchtige manier de revue passeren. Zijn 'To die for' is niet meer dan een vaardige aaneenschakeling van cabareteske scènes uit Stone's huwelijksleven en bestaan als beginnende tv-ster.

Dat die gebakken lucht lekker smaakt, komt ook doordat de belangrijkste sterren er heel aangenaam uitzien. Wie echter meent dat een film wat meer mag zijn dan een suikerspin voor de ogen, komt bij 'To die for' van de koude kermis thuis. Alle personages zijn zo dom en stereotiep, dat ze je totaal onberoerd laten. Het misdaadgegeven komt er bekaaid af en over de televisie meldt Van Sant slechts dat het een pretfabriek is waar elk dom blondje emplooi kan vinden.

Dat het door Kidman neergezette, onbeduidende lichtgewicht-personage in 'To die for' je doet denken aan Dunaway's huiveringwekkende tv-bitch in 'Network', komt alleen door een overeenkomst in de beroepen van de hoofdfiguren in beide films. Voor de rest kan 'To die for' nog niet in de schaduw van 'Network' staan. Van Sant zal daar overigens niet van wakker liggen. Zijn film deed het goed in Amerika. Zijn carrière is voorlopig weer in veilige haven gekomen.