theater

Tournee door Nederland en Vlaanderen.

Het programma waarmee het Vlaamse duo Kommil Foo zo'n festival in 1992 won, was in alle opzichten zeer onnederlands.

Dat geldt in dezelfde mate voor 'Neandertaal', dat zondagavond in première ging in De Kleine Komedie. Het Vlaamse theateramusement is, in tegenstelling tot het Nederlandse, grotendeels geënt op een diepgewortelde taal- en liedcultuur.

Dus wordt het overheerst door vertellers en zangers van lyrische of speels literaire teksten. De veel killere, verstandelijke aanpak die ons cabaret van nature uitdraagt in zijn satirische conférences en liedjes, ligt hen niet.

De einde-twintigers Raf en Mich Walschaerts, die tezamen het broersduo Kommil Foo vormen, zijn overduidelijk opgegroeid met moderne varianten van die rijke Vlaamse taal- en liedtraditie, zoals de 'popchansons' van Raymond van het Groenewoud cum suis en het absurdisme van Kamagurka.

Het zijn zulke invloeden die steeds overduidelijk doorklinken, ook in hun nieuwe programma. Dit in veelsoortige, soms fraai tweestemmig gezongen liedjes, die zij zelf verdienstelijk (dus niet groots) begeleiden op viool, gitaar en piano. Maar ook in een aantal absurdistische sketches, zoals deze keer rond de gescheurde cowboybroek van Billy The Kid, het verroeste harnas van een verliefde ridder en het verstoorde seksleven van de vermenselijkte oerang-oetang Van der Smissen, die zijn liefje op afstand zo graag weer eens zijn 'beste banaan' zou aanreiken.

Aangrijpingspunten

In het vorige programma sjouwde het duo de hele avond een plank met zich mee, die tegelijkertijd wel en absoluut niet ter zake deed. Ook 'Neandertaal' herbergt een aantal aangrijpingspunten, al zijn die deze keer louter van onstoffelijke aard en alle gerangschikt rond het thema van de evolutie van de mens. Ze zijn wederom slechts bedoeld om de hoge dosis muzikaliteit en absurdistische flauwekul in een verstrooiende vaste baan te leiden.

Het resultaat is dat wie het theater na ruim twee uur verlaat, beseft dat hij een prachtige theateravond heeft gehad, maar zich nog amper zal weten te herinneren wàt hij nu eigenlijk heeft gezien. Maar als je dat bereikt, is het comme il faut, zo luidt niet voor niets de doelstelling van Kommil Foo.