Synode

Niet zozeer de commotie na het besluit van de PS Friesland-Zuid om ds C. Waringa niet af te vaardigen naar de generale synode, maar de wijze waarop deze verwoord wordt door enkele collega's in Trouw (van 2 maart) brengt mij tot de volgende reactie.

Waar 'n aantal mensen geweldig moeite mee lijkt te hebben, is dat collega Waringa om zijn 'denkbeelden' niet opnieuw is gekozen als afgevaardigde. Maar het is van den gekke te doen alsof een bestuurder binnen de kerk(en) niet 'afgerekend zou mogen worden' op zijn opvattingen of denkbeelden. Zou er één sportvereniging, omroep, partij zijn, waar men zitting zou kunnen hebben in het bestuur, terwijl men niet meer achter het meest fundamentele uitgangspunt van de organisatie staat? En zou dit dan wel voor de kerk(en) moeten kunnen? Inderdaad: ,,de opvattingen van Den Heyer zijn niet verboden'', net zo min als die van collega Waringa of die van ondergetekende. Maar daar gaat het niet om. Ik ben dan ook destijds niet in het geweer gekomen tegen collega Waringa, maar tegen de synode die er voor zorgde dat er een vice-voorzitter in hun midden kwam, die 't meest fundamentele uitgangspunt van alle christelijke kerken, van alle tijden en alle plaatsen, als achterhaald bestempelde, namelijk: het verzoenend lijden en sterven van Jezus Christus aan het kruis. En ja, eigenlijk zou zo'n bestuurder zelf zo wijs moeten zijn om te erkennen dat hij uiteraard voor zichzelf zulke denkbeelden mag hebben en zo mag geloven, maar dat hij daarmee niet onze kerken op het 'hoogste' bestuurlijke niveau kan dienen. Maar wanneer hij dat zelf niet inziet, zou het bestuur (of de generale synode) zo wijs moeten zijn.

Maar wanneer ook daar deze wijsheid niet gevonden wordt, werkt de democratie in onze kerken nog goed en wordt op 'lagere' bestuurlijke niveau's deze wijsheid wel gevonden.