Sally Potter laat zich wel heel nadrukkelijk in de kaart kijken

Vijf jaar geleden veroverde de Engelse regisseuse Sally Potter de filmwereld met haar spetterend vormgegeven Europese co-produktie 'Orlando', naar de roman van Virginia Woolf. Sindsdien schreef zij het ene na het andere scenario, maar geen producent die er brood in zag. Tijdens deze crisis herontdekte ze een oude liefde: de tango.

In 'The tango lesson' probeert Potter de impasse van zich af te filmen. Zelf speelt ze de cineaste Sally die in haar Londense huis een, door geen producent gewild, scenario schrijft over het geweld in de mode-wereld. Het levert vele beelden op van de aan haar bureau zwoegende filmmaakster en van in schitterende gewaden gehulde mannequins die pardoes doodgeschoten worden.

Ook privé heeft Sally het erg moeilijk. Ze heeft haar zinnen gezet op het perfect dansen van de tango en gaat daartoe in zee met de jonge Argentijnse dansleraar Pablo. In zijn lessen op de prachtigste locaties in Londen en Buenos Aires maakt hij haar langzaam maar zeker duidelijk dat een goede tango-danser ook een levens- en liefdeskunstenaar dient te zijn.

Wat Pablo Sally nu precies over de tango, het leven en de liefde wil bijbrengen? Met welke creatieve dilemma's Sally achter haar werktafel worstelt? Op wat voor'n film de losse scènes van in schoonheid snevende mannequins uitlopen? Het blijft - mede door het artistiek zeer verantwoorde camera-werk van Robbie Müller - allemaal volstrekt duister. 'The tango lesson' is een te directe weergave van een creatieve crisis. De film is zó teer dat je er slechts met gekromde tenen naar kunt kijken.