Roerige afmars van HBW uit Haarlem

HAARLEM - Het hoort bij een groot traditioneel meerdaags toernooi: de emotie, de surprise, de tegenvaller en het schandaal. De zestiende (en laatste!) Haarlem Basketball Week bevatte al deze ingrediënten.

De emotie zit hem in de voorgenomen verhuizing vanuit Haarlem naar Rotterdam. Na zestien jaar is dat een hard gelag voor de habitués in de Spaarnestad. De bittere pil lijdt tot maagkrampen, blijkt uit de Dagkrant van de HBW: “De Week kan verhuizen naar Timboektoe, Kuala Lumpur of Rotterdam; het zal daar nooit de HBW worden. Infantiele geesten in Bunnik - daar huist de basketbalbond - hebben bedacht dat het dan maar Holland Basketball Week moet worden. Hoe komt je erop?” En dan volgt nog een halve pagina geschreven boosheid.

Toch kan HBW-voorzitter Frank Voskuilen niet om de realiteit heen. Dat is dat er geld moet komen, wil de organisatie van de HBW op dezelfde voet doorgaan als de afgelopen jaren gebruikelijk was. “Sponsoring is een mogelijkheid, maar dan moet je aansluiten op de nieuwe marketing strategieën van de kandidaat-sponsors. Met name Nike en Sprite zoeken direct contact met de consument. Zij willen veel zaken groots opzetten om zo een groot deel van het publiek te bereiken. Dat betekent voor ons dat wij ervoor moeten zorgen dat er meer ruimte is en dat we meer mensen kunnen bereiken. Op dit moment zien wij die mogelijkheden niet in Haarlem. De accommodatie is er wel in Ahoy' in Rotterdam en het voedingsgebied in Rotterdam is vijfmaal zo groot als in Haarlem.”

Inmiddels heeft de basketbalbond, een van de twee partners in de Stichting HBW, het groene licht gegeven. De andere participant, Stichting Sportinitiatieven Haarlem, spartelt nog tegen en wil een arbitragezaak.

De tegenvaller in deze HBW-editie was het optreden van het Nederlands team. In de opbouwplannen van Oranje paste het toernooi prima, zo was gedacht. Het resultaat was echter teleurstellend. Nederland verloor drie van de vier wedstrijden en was daardoor uitgeschakeld voor een vervolg-optreden. De oorzaak was dat de minimale beschikbaarheid van gewenste spelers. De HBW wordt gehinderd door competities in landen als België, Duitsland en Griekenland, waardoor Nederlandse internationals die daar spelen niet met het nationale team kunnen meedoen. Of slechts een paar wedstrijden. Daniël Gadzuric was één wedstrijd beschikbaar, Eric van der Sluis moest na wedstrijd twee terug naar zijn Belgische ploeg en Dave Tuinstra meldde zich na de tweede wedstrijd. De Nederlandse ploeg had derhalve te lijden onder een te hoog duiventil-gehalte. Voskuilen: “Het is de vraag of het verstandig is het Nederlands team nog een keer uit te nodigen als dat niet de garantie kan geven in zijn sterkste samenstelling te komen.”

De grote verrassing kwam uit Nieuw-Zeeland. Het was een surprise die niet als zodanig bedoeld was. Voskuilen: “We hebben Nieuw-Zeeland binnengehaald als deurmat. Daaraan veeg je je voeten af om warm te draaien.”

Niets, vrijwel niets was er bekend over het Nieuw-Zeelandse basketbal. Er was een lijstje met twaalf spelersnamen, stuk voor stuk in Europa anonymi. Van die twaalf waren er drie twee meter lang, en twee nog langer. Ene Robert Hickey vormde met 2.09 meter het Nieuw-Zeelandse plafond.

Van Keith Mair werd nog de informatie opgeduikeld, dat hij behalve de hoofdcoach van de nationale ploeg ook voorzitter is van de Nieuw-Zeelandse basketbalbond. Meestal pleit zo'n dubbelfunctie niet voor een summum aan professionalisme.

Over de sterkte van de ploeg tastte iedere basketbal-watcher in het duister. Fanatici zochten internet af, maar vonden bij Nieuw-Zeeland slechts informatie over rugby, cricket, golf en netball. Over basketbal niets. Pas onder 'Australië' was iets te vinden, wat een indicatie gaf over de Nieuw-Zeelandse kracht. Er is een kampioenschap van Oceanië. In twee poules wordt naar een finale gespeeld. Steevast verslaan de Nieuw-Zeelanders op weg naar die finale een aantal Bounty-eilanden in de zuidelijke Pacific. En steevast lopen de kiwi's dan op tegen een nederlaag tegen Australië.

Het op deze summiere informatie gebouwde scenario brandmerkte de Nieuw-Zeelanders in de poule met Nederland à priori voor een onderste plaats, opdat zij nog voor de jaarwisseling huiswaarts konden keren. Nederland zou zo ontsnappen aan een vroegtijdige afgang. Het scenario bleek op drijfzand te zijn gebouwd. Juist tegen Nederland behaalde Nieuw-Zeeland de eerste winst. Daarna dunkte en dribbelde het team rechtstreeks naar de finale.

Daar hadden de Taal Blacks wel het toernooischandaal voor nodig. In de wedstrijd tegen Mash Verona slaagden zij erin in twee minuten tien punten achterstand te overbruggen en te winnen. Hoewel coach Mazzon dat bij hoog en laag ontkende, zou hij opdracht vanuit Italië hebben gekregen de wedstrijd met opzet te verliezen. De president van de club liet telefonisch weten de kampioenskansen niet op het spel te willen zetten. Center Hans-Jürgen Gnad: “Wij hadden geen zin in drie wedstrijden in drie dagen, want wij hebben zondag een belangrijke wedstrijd in de Italiaanse competitie.”

De zestiende Haarlem Basketball Week haalde geen recordrecettes maar bleef binnen de begroting. Winnaar werd het samba-swingende Brazilië dat de Nieuw-Zeelanders in een anti-finale leerde dat één kiwi nog geen zomer maakt.