Van Dijk in rechte lijn naar zilver

PERTH (ANP) - De kortste afstand tussen twee punten is een rechte lijn. Die schoolse wijsheid leverde Edith van Dijk gisteren bij de WK zwemmen de zilveren medaille op. Dat is al één meer dan waarop de Australische voorspellers voor Nederland rekenen. Zij hebben alleen vertrouwen in Marcel Wouda, met goud op de 200 en 400 wissel.

Bij het 'indraaien' van de haven kon de economiestudente nog even goed tiende worden als tweede. Maar ze keek beter dan de brede concurrentie. De anderen loerden naar elkaar en namen de buitenbocht. Van Dijk ging binnendoor. Alleen de Amerikaanse Erica Rose, bleef buiten bereik; het zigzaggen op de laatste honderd meter bleef zonder gevolgen, al kwam Peggy Buchse (Dui) in de sprint akelig dicht bij.

Goed opgelet dus en dat terwijl lange-afstandzwemmers zelden meer zien dan een volgende boei, het bootje met de coach, een naaste tegenstander en misschien net op tijd de finish. Verder is het wereldje in het water eenzaam en klein.

Dat is maar goed ook, want de 'buitencategorie' in de zwemsport heeft het zwaar te verduren als je de lokale media mag geloven. Na de kwallen en de drollen zouden nu immers de haaien voor de kust het gevaar vormen. De reddingsdiensten omzwermden de zwempelotonnetjes, 25 mannen en 22 vrouwen. Links, rechts, voor, achter en boven. Alleen niet onder, omdat duikers met harpoenen nog gevaarlijker werden geacht.

Niets gezien. Ook de dolfijn niet die even poolshoogte kwam nemen en, volgens één scherpe waarnemer, voor een lichte schrikreactie had gezorgd. “O ja?”, zei Van Dijk verbaasd. “Nee, niets van gemerkt.”

Van Dijks vriend Hans van Goor, Europees recordhouder Kanaalzwemmen, had haar reactie even daarvoor al aangekondigd. “Nee joh, die ziet onderweg niets.”

“Vorig jaar is hier een testrace geweest”, vertelde Van Goor. “Toen werd er wel alarm geslagen. Veertig minuten 'shark alert'. Maar iedereen dacht 'ik wil winnen en die haai vreet vast en zeker een ander op'. Mooi dat er helemaal niemand het water uitkwam.”

De Haastrechtse zwemster zelf keek met plezier terug op het slot van de race. “Er was nogal wat verwarring, omdat de boeien ver uit elkaar lagen. Ik twijfelde, dacht dat ik fout zat. Ik heb het nog aan een official gevraagd of ik wel op koers zat. Hij zei 'je gaat goed, ga door'. Maar zelfs toen wist ik niet of ik hem kon geloven en was ik bang te worden gediskwalificeerd. Dat was gelukkig niet zo”, vertelde Van Dijk, net van haar onzekerheid verlost.

Het was uiteindelijk dus Van Dijks ervaring die in het aan elkaar gewaagde veld gisteren van doorslaggevende betekenis bleek. “Rose was de sterkste, Edith de slimste”, zei haar coach Gerard Meurs tevreden. De Amerikaanse was inderdaad niet bij te houden. Wel lag Van Dijk, buitengaats, even eerste. Na het ronden van een boei gingen de twee koploopsters, Rose en haar landgenote Megan Ryther, de verkeerde kant op.

De eerste herstelde zich razendsnel. “Ze kwam erbij, ging eroverheen en was weg. Niet te volgen. Ik kende haar niet. Ze is waarschijnlijk een echte specialiste op dit nummer, afkomstig van de 1500 meter.”