Squashbond barst van ambitie, maar geld is op

AMSTERDAM - Een mannenfinale tussen twee dertigers en een vrouwelijke finalist van 31. Een bond die 165 000 gulden mist en 62 500 naamloze leden telt. Een bondsvoorzitter die de verkiezing voor president van de wereldorganisatie verloor en de nationale bond gaat verlaten. Een cynicus kan veel inspiratie uit het Nederlandse squash putten.

Er is ook een positiever benadering mogelijk. De pas 20-jarige Vanessa Atkinson bevestigde haar suprematie door dit weekeinde haar nationale kampioenschap te prolongeren. Lucas Buit toonde nadrukkelijk aan dat hij Nederlands enige echte mannelijke squashprof is door in het hele toernooi geen game te verliezen. De squashbond heeft een ambitieus beleidsplan ontwikkeld. En de voorzitter Philip van der Ven gaat wel weg, maar hij heeft voor squash, nationaal en internationaal, veel bereikt.

Niettemin gaf het NK nog eens te zien dat de vaderlandse squashtop veroudert. “Als het niet verandert, blijf ik nog jaren kampioen”, constateerde Atkinson. Nicole Beumer, haar verslagen opponente: “Ik begon goed, won de eerste twee games, maar kreeg het toen fysiek moeilijk. Vanessa is twaalf jaar jonger dan ik; toen ik begon was zij vijf.”

Ook de mannentop slaat al aardig de weg naar het veteranendom in. De 34-jarige drievoudig oud-kampioen Erik van der Pluijm werd derde. “Ik won twee maanden geleden een invitatietoernooi in Middelburg”, vertelde de Limburger die in 1983 zijn eerste titel haalde. “Toen kwam ik op het idee weer eens aan het NK mee te doen. De laatste keer was drie jaar geleden. Ik heb niet extra getraind, maar ik kan nog aardig meekomen. Techniek verleer je nooit.”

Volgens Van der Pluijm heeft het bondsbestuur in het verleden zowel het jeugd- als het topsquash verwaarloosd. “Nu is die aandacht voor de jeugd en de top er wel, maar intussen ligt er een gat van tien jaar. We hebben één talent, Tommy Berden, maar Berden is geen Hingis. Dat is de vraag: waar blijft de Nederlandse squash-Hingis?” Berden werd vierde na verlies tegen Van der Pluijm.

“Er komt een grote lichting jonge spelers aan”, verzekert Marc Ghering, directeur van de squashbond. “We werken met twintig talenten tussen de twaalf en zestien. Het zijn regionale selecties, die eenmaal per week op lokatie trainen en eenmaal nationaal. Daarvoor hebben we een beleidsplan ontwikkeld waarin staat hoe we er in 2005 voor willen staan. Maar het werkt nu al; bij de jeugd-WK werd Nederland twaalfde. Vorig jaar waren we 23ste.”

De squashbond heeft ambitieuze plannen, maar het geld is op. Ghering geeft toe dat de bond vorig jaar 165 000 tekort kwam. “Dat proberen we in te lopen door een nieuw afdrachtsysteem. We hebben geen individuele leden meer, maar eigenaren van squashbanen melden zich als lid. Het is de bedoeling dat zij intermediair worden. Zij financieren als het ware onze producten voor en wij moeten die producten aantrekkelijk maken.” De baaneigenaren betalen duizend gulden per baan. Met VWS heeft de squashbond afgesproken dat hij per baan honderd leden mag noteren. Zo komt de NSRB aan 62 500 leden.

Lang niet alle baaneigenaren voelen voor dit systeem en daarom ontbreken er nog clubs op de NSRB-ledenlijst. Die worden rigoureus uitgesloten van bondsactiviteiten.

De bond moet ook op zoek naar een nieuwe voorzitter, want Philip van der Ven houdt er mee op. De Nederlandse preses miste in het najaar de verkiezing tot president van de wereldsquashbond en gaat nu “het bureau opruimen”.

Erik van der Pluijm mocht dit jaar treetje drie op het ereschavot beklimmen. Naast zich wist hij twee generatiegenoten. Lucas Buit werd voor de vijfde maal Nederlands kampioen na winst op Eric Smit. Die deed in de finale zijn best, maar kreeg nooit een reële kans. Hij speelde geduldig, met lange ralleys, maar vocht tegen de bierkaai.

Vanessa Atkinson balanceerde op de rand van het verlies. Zij maakte veel fouten en speelde te onrustig. Atkinson wil altijd aanvallen. Beumer speelde met meer geduld, zocht zorgvuldig de hoek uit waarin zij Atkinson wilde hebben en liet de kampioene veel, heel veel lopen. Toch sloeg de fysieke tekortkoming bij Beumer toe en toen kon Atkinson (twee games achter) ontsnappen. De kampioene: “Vorig jaar was ik blij, nu opgelucht. Ik vind dit mooier omdat het moeilijker was. Als je slecht speelt en je wint toch, ben je echt de beste.”