TWEEDELING

De een belt ING om te klagen dat er geld van zijn rekening is afgehaald door de een of andere onbevoegde onverlaat met een foute incassomachtiging. De ander belt ING om een thuiszorg-zuster of broeder te bestellen, conform de verzekeringspolis. De bankverzekeraar doet zijn best voor iedereen die betaalt, zoals altijd.

Waarom ook niet, zou je denken. Maar in het van gelijkheidsdenken doordrenkte Nederland blijkt de thuiszorg-bemiddeldienst van de bank ineens een afschuwelijke wantoestand. Iets dat leidt tot een tweedeling in de maatschappij. Dat meent tenminste de godfather van de thuiszorgorganisaties, u weet wel, die bureaus die u zo hulpvaardig vertellen dat u nog een paar weken geduld moet hebben voor de eerste nood van uw plots hulpbehoevende familielid kan worden gelenigd.

Klantvriendelijkheid is een begrip dat ze nog moeten leren, maar in ieder geval heeft de aanvoerder van die club een goede cursus pr gedaan. Want zeg 'tweedeling' en het land staat op zijn kop. Politici hangen aan je lippen en burgers tonen begrip.

Maar ik vraag me af: Moeten we eigenlijk niet permanent op onze handen gaan lopen? Want vindt u ook niet dat onze samenleving zo wreed wordt doorsneden door de grens tussen degenen die een eigen huis kunnen kopen en degenen die daar de middelen voor ontberen? En dat nare onderscheid tussen degenen die zich een 4-wheeldrive-met fietsenvanger kunnen permitteren en de anderen? En wat is het toch een pijnlijke tweedeling tussen de mensen die hun automobielen parkeren op het laatste perkje gras en degenen die daar niet meer terecht kunnen. Om maar niet te spreken over de onrechtvaardige verdeling van de hoeveelheid verstand over de bevolking.

Nee, een tweedeling tussen have's en have nots is een anomalie die we niet kunnen laten voortbestaan. Er zijn gelukkig nog mensen en organisaties die dat begrijpen. Zoals Smith, van de chips. Die stopt tenminste gewoon een flippo in alle zakken. Daarom verkopen ze natuurlijk zo goed: ze voeden ons rechtvaardigheidsgevoel.