Ook in de basiliek gaat kritiek op Belgische justitie door

LUIK - Boegeroep voor de autoriteiten, applaus voor de families van de slachtoffertjes. De begrafenis van Julie en Melissa biedt de Belgen, nog altijd in de ban van het ontvoeringsdrama, niet alleen de gelegenheid hun verdriet te tonen, maar ook hun woede. Zelfs ín de basiliek van Sint-Maarten klinkt kritiek op diegenen die de dood van de twee meisjes niet hebben kunnen voorkomen.

Zo'n tienduizend mensen, minder dan de verwachte vijftig- tot honderdduizend, wonen de begrafenisplechtigheid bij, dicht opeengepakt in de nauwe straatjes rond het Luikse kerkgebouw. Velen hebben een foto van de vriendinnen Julie Lejeune en Melissa Russo tegen de borst gedrukt. De meisjes werden afgelopen weekeinde dood aangetroffen, in de tuin van een van de huizen van Marc Dutroux, de 39-jarige werkloze metaalarbeider die ervan verdacht wordt tal van minderjarigen ontvoerd en seksueel misbruikt te hebben. Julie en Melissa stierven de hongerdood tijdens hun gevangenschap.

Veertien maanden verkeerden hun ouders in onzekerheid over hun lot. Gaston Schoonbroodt, de priester-arbeider die de uitvaartplechtigheid leidt, prijst de ouders om hun moed. Ze hebben 'het ondraaglijke gedragen'. In de kerk zitten ook de ouders van An en Eefje, die in het ongewisse verkeren over het lot van hun dochters, die een jaar geleden verdwenen. Ook deze meisjes, van 17 en 19 jaar, zouden in handen van Dutroux gevallen zijn.

Julie en Melissa waren acht jaar, toen ze vorig jaar ontvoerd werden. Een even oude jongen zingt tijdens de rouwdienst Pour les enfants du monde entier. Als het lied via luidsprekers door de straten van Luik klinkt, wordt het veel wachtenden teveel. Ze laten hun tranen de vrije loop. Onder hen een vrouw uit de buurt van Grace-Hollogne, de woonplaats van de verhongerde meisjes, die denkt aan haar zoontje van tien jaar 'dat niet meer alleen naar school durft'. Voordat ze door emoties overmand wordt, heeft de vrouw tegenover journalisten haar gram uitgesproken over het falen van justitie. Ze stelt de vraag die velen bezighoudt: hoe is het mogelijk dat kinderverkrachter Dutroux vervroegd uit de gevangenis werd vrijgelaten? Opnieuw kon hij zich vergrijpen aan kinderen - aan Julie en Melissa, en wie-weet-nog-hoeveel anderen. Nu past alleen nog de doodstraf, vindt de vrouw.

Minister van justitie Stefaan De Clerck, die herinvoering van de doodstraf nadrukkelijk heeft verworpen, wordt onthaald op enig boegeroep als hij de kerk binnengaat. “Kunt u nog rustig slapen?,” wil iemand weten. “Doe wat!,” schreeuwt een ander. Het was overigens niet De Clerck, maar zijn voorganger die in 1992 besloot Dutroux op vrije voeten te stellen.

Tijdens de rouwdienst zelf wordt De Clerck geconfronteerd met - zij het indirecte - kritiek. Leden van het steuncomité, dat de ouders van Julie en Melissa terzijde heeft gestaan, laken de laksheid van de autoriteiten. De ouders van de ontvoerde kinderen hadden de grootste moeite om gehoor te vinden, voelden zich aan hun lot overgelaten.

Ook de afwezigheid van een lid van de koninklijke familie, of zelfs maar een vertegenwoordiger van het Hof, bij de dienst valt terug te voeren op die gevoelens. Koning Albert II zou niet afdoende gereageerd hebben op brieven van de ouders. De vorst gaf gisteren een verklaring uit, die zich beperkte tot zijn absentie in Luik. Hij was er niet, omdat de ouders uitdrukkelijk 'het volk' de gelegenheid wilden geven een laatste eerbetoon te brengen aan Julie en Melissa. Voor 'hoogwaardigheidsbekleders' was geen hoofdrol weggelegd, zoals ook bleek uit het verzoek van de ouders aan de media om tijdens de dienst geen opnamen te maken van ministers en rechters.

'Het volk' staat in al zijn geledingen buiten de kerk. Er zijn scouts uit Vlaanderen en Hells Angels uit Brussel. En veel ouders met jonge kinderen. De mensen 'zoeken collectief steun bij elkaar', omdat ze bang zijn voor het toenemende geweld in de samenleving, weet een theoloog uit Leuven.

- Meer nieuws op pagina 5 en 10