AFSCHEID

Het mooiste reisje was altijd het schoolreisje. Dag school! Dag ouders! En daar ging je, met z'n allen in de bus. Naar Blijdorp en de Euromast, Artis en de botsbootjes van Oud-Valkeveen. En later zelfs naar Brugge, over de grens. Het kon niet op.

Maandag was het weer zover. Al waren de kinderen geen kinderen meer en betrof het een heuse vakantie, toch was het eigenlijk alleen maar Schoolreisje wat de klok sloeg. Ik heb het over de belevenissen van Brand en Petra, Suus en José, Juan, die zo mooi zingen kan, Hans, Koos en Marjan en niet te vergeten Lammie voor wie de week toch al niet stuk kon, nadat ze het weekend uitbundig haar verjaardag had gevierd. Uitgelaten stapten ze het busje in. Nog even zwaaien en toeteren en weg was De Tweeling, het huis in Vlaardingen waar zij allemaal wonen.

Maar dat is het nu net. Dat zwaaien was niet zomaar zwaaien, maar afscheidszwaaien, want de hele club gaat verhuizen. Als ze morgen terugkomen, gaan Brand en Petra, Suus en José, Juan, die zo mooi zingen kan, Hans, Koos en Marjan en niet te vergeten Lammie voor wie de week toch al niet stuk kon, aan de Van Riebeeckstraat wonen. Ook in Vlaardingen, dat wel, maar in een ander gedeelte. Daar zijn nieuwe woningen gebouwd en gaan de dames en heren nog zelfstandiger wonen dan ze al deden. Reden genoeg dus om op de klanken van Sesamstraat het volgende lied in te zetten: 'Riebeeckstraat, We gaan naar de Riebeeckstraat, schuif gezellig aan, laat je speelgoed staan in de ... Riebeeckstraat!' De echo's zijn nog niet weggestorven of Brand ('Nee! Niet in Mokum!') heft al 'Het land van Maas en Waal' aan, en Ineke, de scheur-chauffeur brult hartelijk mee: 'En we dansen en we zingen en we lachen allemaal, want daar na het Tweeling-leven is er de.........Van Riebeeckstraat (3x)!' En toen waren we nog maar ter hoogte van de Euromast.

Als het busje drie uur later beneden Valkenswaard zijn bestemming heeft bereikt, zegt Koos, samen met Hans de stilste van het stel: “Hier is het, gup.” Koos moet nog een beetje wennen aan de nieuwe situatie. Hij is niet de enige. Als hij uitstapt, krijgt hij van José een arm. “We slepen je er wel doorheen hoor, Koos,” zegt ze grootmoedig, “we slepen je er gewoon doorheen.” En daar gaan ze. Echt, dat komt wel goed in de Van Riebeeckstraat.