Euthanasie

Artsen zijn terughoudend bij het honoreren van verzoeken om euthanasie en hulp bij zelfdoding en dat is maar goed ook, ben je geneigd te denken. Zo niet de Nederlandse Vereniging voor vrijwillige euthanasie (NVVE), die een onderzoek naar de euthanasiepraktijk heeft ingesteld dat deze conclusie opleverde en die zich daarover juist teleurgesteld toonde.

Eerst iets over het onderzoek zelf. Daarin werden de ervaringen geïnventariseerd van 29 mensen die een verzoek om euthanasie deden en van dertig nabestaanden. Al deze mensen hadden zich gemeld bij een Telefonisch meldpunt euthanasie. Het ligt voor de hand dat vooral die mensen zich hebben gemeld die niet tevreden waren over de euthanasiepraktijk. Dat mag en het heeft zelfs zijn verdienste, maar het kan nooit de algemene conclusie rechtvaardigen dat artsen in het algemeen veel te terughoudend zouden zijn. Daarvoor is de steekproef te klein en te eenzijdig.

Maar zelfs als deze conclusie een kern van waarheid bevat, wat had de NVVE dan verwacht? Dat artsen op eerste afroep beschikbaar zijn voor euthanasie of hulp bij zelfdoding? Wat dat betreft is het goed te zien hoe juist dezer dagen en met verwijzing naar de Nederlandse situatie in de VS een euthanasiedebat woedt. Men schijnt daar te denken dat mensen hier onder druk worden gezet om hun dood te versnellen. Ook dat is overtrokken. Over de huidige wetgeving is zorgvuldig gewikt en gewogen en zij sluit aan bij een praktijk waarin een evenwichtige balans lijkt te zijn gevonden.

Die euthanasiepraktijk kenmerkt zich door een gepaste terughoudendheid en dat moet vooral zo blijven. Ook al zal het natuurlijk altijd mogelijk zijn verhalen van individuele ervaringen te noteren waarin van een te grote, of juist van een te geringe terughoudendheid sprake is. En laten we wel wezen, een voor iedereen beschikbare pil van Drion, die de NVVE eigenlijk wil, is gewoon een stap te ver.