Siemerink gaat voor in barre overlevingstocht

BOEKAREST - Met twee spelers uit de top dertig en de nummers vier en tien van de dubbellijst, was de Nederlandse Davis Cup-ploeg op papier aan haar stand verplicht om zich ten koste van Roemenië te kwalificeren voor de kwartfinales van de wereldgroep. De missie slaagde, maar wel via een wonderbaarlijke omweg: van 0-2 naar 3-2. Dus krijgt het avontuur een vervolg: in het eerste weekeinde van april in Los Angeles tegen de Verenigde Staten.

Het mirakel van Vall d'Hebron, de olympische baan in Barcelona waar Spanje in 1993 na een 2-1 achterstand werd geklopt, werd dit weekeinde gevolgd door het misschien nog wel grotere wonder van Boekarest. Sinds de invoering van de wereldgroep in 1988 was het slechts zes keer voorgekomen dat een land na een 2-0 achterstand alsnog ging winnen. Na de winst op de ontluisterde Roemenen schaarde Nederland zich in dat exclusieve rijtje. Voor de vierde keer krijgt de formatie van Stanley Franker de kans de halve finales van het toernooi te bereiken. Drie keer lukte dat niet, tegen Zweden (in Den Haag), de Verenigde Staten (Rotterdam) en Duitsland (Utrecht). Misschien dat het 'uitvoordeel' straks het verschil maakt.

Het werd gisteren niet duidelijk of Richard Krajicek er in de wedstrijd tegen de Amerikanen bij zal zijn. Volgens Franker heeft de Wimbledon-kampioen te kennen gegeven dit jaar niet beschikbaar te zijn voor de Davis Cup. “En”, zo zei de bondscoach, “afspraak is afspraak.” Paul Haarhuis merkte op dat “er altijd gepraat kan worden.” Maar de Eindhovenaar, die gisteren tegen Andrei Pavel het beslissende punt maakte (6-3, 6-1 en 6-2), hield wel een slag om de arm. “Het is lullig om iemand uit dit team te passeren als straks de echte wedstrijden komen. Natuurlijk is Krajicek een aanwinst voor de ploeg, maar wel een Krajicek in topvorm. En wie weet nog wanneer Krajicek in topvorm was bij een Davis Cup-wedstrijd.”

De naam van Krajicek zal zonder twijfel nog vallen in de aanloop naar het duel tegen de Amerikanen. Gisteren ging de eer vooralsnog in de eerste plaats naar Paul Haarhuis, zijn maatje in het dubbel Jacco Etlingh, en Jan Siemerink, die in de eerste partij van de slotdag een miraculeuze zege boekte op de Roemeense nummer één Adrian Voinea: 7-6 (8-6), 5-7, 6-7 (3-7), 7-6 (10-8) en 6-4. Zoals verwacht eindigde het dubbelspel in een simpele zege voor Oranje, zeker nadat de Roemeense bondscoach Florin Segarceanu de twee onervaren jongelingen Rasvan Sabau en Ion Moldovan tegen Haarhuis en Eltingh op de baan had gestuurd. Dat werd uiteraard een makkie voor de oud-wereldkampioenen: 7-6 (7-4), 6-4 en 6-3 in 107 minuten.

Haarhuis vergeleek het verloop van de wedstrijd tegen Roemenië met de winst van 1993 tegen Spanje, ook toen zonder de zieke Krajicek. “We speelden toen tegen sterkere spelers en destijds waren de twee partijen op de laatste dag allebei erg lang (Haarhuis-Costa en Koevermans-Bruguera - red.). We moeten realistisch zijn dat Roemenie natuurlijk geen geweldig team heeft, maar we moeten vooral blij zijn met de manier waarop we hebben gewonnen.” Haarhuis, die tijdens de laatste set van de thriller Siemerink-Voinea in de kleedkamer in slaap was gevallen, betrok ook Franker in de vreugde. Dat waardeerde de bondscoach, die volgend jaar als Davis Cup-coach wordt opgevolgd door Michiel Schapers. “Onder leiding van Schapers zijn wij voor de eerste keer naar de wereldgroep gepromoveerd”, zei Franker. “Het was jammer geweest als hij met zijn werk in de Europese zone moest beginnen.”

Kopman

Na de winst van het dubbel op zaterdag kreeg Siemerink gisteren de kans zich te revancheren voor de nederlaag op vrijdag tegen Pavel. Voor eens en voor altijd wilde de Rijnsburger laten zien dat hij wel degelijk in staat was een belangrijke Davis Cup-partij in de wereldgroep te winnen. Tweemaal was het hem niet gelukt zijn rol als kopman waar te maken: niet tegen tegen Zwitserland (0-3 tegen Rosset) en niet tegen India (2-3 tegen Bhupati en 1-3 tegen Paes). Tegen Voinea moest het gewoon gebeuren, hoewel Siemerink vorig jaar tweemaal had verloren van de Roemeen, die zich gisteren tevens gesteund wist door zesduizend fanatieke toeschouwers.

Het werd een bloedstollende partij met een hoog Davis Cup-gehalte. In vier uur en 21 minuten onderstreepten Siemerink en Voinea in een fantastische ambiance de onvoorspelbaarheid die het tennis in het landentoernooi zo kenmerkt. Het ontbrak in het overbevolkte Palatul Sportilor si Culturii aan helemaal niets: fantastische punten, ondenkbare missers, arbitrale dwalingen, boze en blije toeschouwers, nerveuze coaches, maar bovenal twee uitgeputte tennissers die niet 'durfden' te winnen. Siemerink en Voinea ontpopten zich allebei niet als een toonbeeld van koelbloedigheid. Talloze gemiste breekpunten, onbenutte setpunten en verloren wedstrijdpunten. Uiteindelijk moest de Duitse umpire Friemel eraan te pas komen een einde aan de partij te maken. Op het tweede wedstrijdpunt van Siemerink gaf hij de tweede service van Voinea uit, die door de dienstdoende lijnrechter in was gegeven.

Wraakactie

De wraakactie van Siemerink leek ten einde, toen hij in de tiebreak van de vierde set een drietal wedstrijdpunten tegen kreeg. Eerder in die set was hij door fysiotherapeut Nick Fleury behandeld aan een gespannen hamstring in het rechterbovenbeen en bij 5-4 miste hij (net als in de tweede set) een setpunt. Bij de drie wedstrijdpunten gaf niemand in de heksenketel meer een cent voor de kansen van Siemerink, die op die momenten vasthield aan zijn strijdplan. “Mijn strategie was om naar het net te gaan en dan moet je dat blijven doen, ook op matchpoint tegen”, verklaarde hij. “Als de bal verkeerd valt heb je pech, maar dan kan je jezelf niets verwijten.”

Het gevoel van de overwinning, hoe dicht hij ook langs de afgrond van de nederlaag had gebalanceerd, smaakte Siemerink zoeter dan ooit. Hij was niet veel vaker met een dergelijke 'over-mijn-lijk-mentaliteit' de baan opgegaan. “Ik geef toe dat ik er vrijdag helemaal doorheen zat”, erkende Siemerink. “Ik wil altijd ontzettend graag winnen, en als dat niet lukt, zoals vrijdag tegen Pavel, doet dat vreselijk pijn.” Siemerink betrok ook de in Boekarest aanwezige Nederlandse journalisten in zijn meest memorabele Davis Cup-zege. “Ik heb zaterdag jullie stukken gelezen en daar heb ik enorm veel energie uitgehaald.”

Na de uitputtingsslag ('Het was een kwestie van overleven') hield Siemerink zijn gehoor voor dat het leven van een sportman niet altijd even gemakkelijk is. Het feit dat constant de zwakke punten, en soms de sterke kanten, van een topsporter worden blootgelegd, laat hem niet altijd even koud. “Ik weet voor mijzelf hoeveel ik er voor doe om ieder keer zo goed mogelijk te tennissen”, legde hij uit. “Elke keer weer een optimale voorbereiding, en het maakt je helemaal gek als het dan niet lukt in een wedstrijd. Het is anders als je als een flierefluiter leeft. Dan heb je excuses, maar hoe meer excuses je gaat maken hoe verder je van de top raakt.” Het gedrag van het publiek had hem geërgerd, maar ook opgepept. “Het zou in Nederland eigenlijk ook zo moeten zijn.”