EMOTIONEEL LICHAAMSWERK

Een leven lang leren begon bij Anne Dings pas toen ze 44 was, met een MBO-opleiding maatschappelijk werk. Ze wilde meer dan alleen thuis zitten en voor de kinderen zorgen. Alsof ze verloren tijd moest inhalen, volgde Dings de ene opleiding na de andere en vond ze een baan.

Op een leeftijd dat andere mensen zo zachtjes aan beginnen na te denken over de vut, is Dings twee jaar geleden weer begonnen met een nieuwe opleiding, 'trainer emotioneel lichaamswerk', een combinatie van lichaamsgerichte technieken, zoals ademhalingsoefeningen, meditatie en beweging. De benadering, die ze leert aan de School voor Body en Soul in Lage Vuursche, is gebaseerd op de aanname dat veel spanningen veroorzaakt worden door het onderdrukken van gevoelens. Dings: “Ik begon met studeren om carrière te maken, maar emotioneel lichaamswerk doe ik helemaal voor mezelf. Het verrijkt mijn leven.”

Dings woont alleen in Delft. De boeken in haar huis weerspiegelen de drang om steeds nieuwe dingen te leren, zonder onderscheid tussen officiële wetenschap en de wat onorthodoxe benaderingen. Naast lijvige psychologische handboeken staan Allen Carr en Montignac. Emotioneel lichaamswerk raakt volgens Dings steeds breder bekend, en komt daarmee uit het enge hokje 'new age'. “Riaggs werken al vaak met deze methode. Die is niet zweverig, integendeel. Het leert je met beide benen op de grond te staan.”

Ze groeide op in een groot katholiek gezin in Limburg. Meisjes hoefden niet te studeren, die konden een baantje nemen tot ze trouwden. Dings deed de HBS en werd apothekersassistente. Daar stopte ze mee toen ze haar man leerde kennen. Ze trouwden en kregen twee kinderen, een jongen en een meisje. Haar man begreep het niet toen ze, op de helft van haar leven, nog eens aan een carrière wilde beginnen. Hij vond het beangstigend en wist niet waar dat nu allemaal voor nodig was. “Achteraf heel begrijpelijk”, zegt Anne Dings nu. Na haar scheiding begon ze met MBO-maatschappelijk werk, omdat de sociale dienst oordeelde dat een MBO-opleiding hoog genoeg is om in het eigen levensonderhoud te voorzien. Na tientallen sollicitaties vond ze een baan bij uitgerekend diezelfde sociale dienst. “Ik werd keer op keer afgewezen. Steeds met een andere smoes. Ze zeiden het niet, maar ik was natuurlijk gewoon te oud. Toen ik die eerste baan vond, sprong ik een gat in de lucht.” Vrij van voorschriften die de bijstand stelt, stapte ze over naar de HBO en bleef de rest van haar leven studeren. De ene post-HBO-opleiding na de andere. “Ik weet niet precies meer welke allemaal. Het was vooral gezellig om naast mijn werk een dag in de week naar school te gaan en mensen te ontmoeten.”

Na een van de vele specialisaties, geriatrie dit keer, kreeg Dings een baan bij de indicatie-commissie in Delft. Ze beoordeelt of bejaarden naar een bejaarden- of verzorgingshuis kunnen, of de nodige hulp thuis moeten krijgen. “Deze baan bevalt mij goed. Bij de sociale dienst moest ik vooral rekenen, wie waar recht op had. Dat vond ik niet leuk. Bovendien vond ik het soms moeilijk om genoeg geduld te hebben met mensen die weigerden te werken.”

Naast haar werk, is Dings zes jaar geleden begonnen met cursussen in emotioneel lichaamswerk. Nu doet ze een driejarige opleiding om daarna ook zelf les te kunnen geven. Haar specialisatie is ademhalingstechniek. Dings overweegt om in de toekomst ook te verhuizen naar de woongemeenschap 'Venwoude', verbonden aan de school voor Body en Soul. De zoveelste grote ommezwaai in haar leven. “Ik was niet ongelukkig toen ik met de cursussen begon, maar het leven verliep wel heel gladjes. Nu ben ik beter in staat om gevoelens intens te ervaren, de fijne en de lastige momenten, en dat is volgens mij ok.”

In haar werk gebruikt ze de nieuw verworven kennis uit het emotioneel lichaamswerk: “Ik heb mijn eigen 'winkel'. Ik bezoek mensen, vaak samen met hun kinderen en kan zelf bepalen hoeveel tijd ik daarvoor uittrek. Soms geef ik mijn cliënten een eenvoudige oefening op. Of als ze zenuwachtig zijn, omdat ze opzien tegen het gesprek, laat ik ze anders ademen. Ik zie ze maar een keer in mijn werk, dus ik weet niet of het ze helpt.”

Haar taak op Venwoude wordt dan ook om ouderen in contact te brengen met de beginselen van de school voor Body en Soul. Voor jongere mensen is de stap kleiner dan voor ouderen, omdat ze vaak een minder traditionele opvoeding hebben, denkt Dings. Zijzelf is op de opleiding een van de oudsten. “Ook mij werd in mijn opvoeding meegegeven dat ik mijn emoties moest onderdrukken. Nu nog moeten kinderen zich leren inhouden, dat zit in onze cultuur. Ik zag laatst een kleuter die niet chagrijnig mocht zijn omdat dat 'zo ongezellig was voor papa'. Zo'n jongetje kan op z'n dertigste vast komen te zitten met bepaalde gevoelens.”

Ook hier is het de gezelligheid die de doorslag geeft om zich in de toekomst helemaal te storten op de 'levensstudie'. Bovendien bezit de woongroep twee prachtige monumentale villa's met bijgebouwen, midden in de bossen. “De mensen in Venwoude leven in verbondenheid. Je kunt daar jezelf zijn met al je gevoelens. Daardoor zijn relaties heel intens. Ik heb door al dat harde werken en studeren het gevoel gehad dat ik er alleen voor stond. Dat hoeft nu niet meer. Ademen, bewegen en uiten, dat is het leven”, vat Anne Dings haar nieuw verworven filosofie samen.

Ja, ze had wel veel eerder willen studeren, “die wens zat van jongs af aan in mijn achterhoofd”. Ook de inzichten opgedaan aan de school voor Body en Soul, waren eerder in haar leven goed van pas gekomen. Maar spijt? Absoluut niet. “Het is nu eenmaal zo gelopen en waarschijnlijk is het kenmerkend voor mijn generatie. Twee van mijn vriendinnen zijn ook pas later gaan studeren. Ik ben blij met mijn kinderen en denk niet dat ik een gezin en studeren had kunnen combineren toen ik nog jonger was. Bovendien moet je als goede hulpverlener al wat levenservaring hebben. Achteraf is het dus wel goed zo. Het enige nadeel is dat ik niet zo makkelijk meer leer. Toen ik jong was hoefde ik alles maar te lezen en dan wist ik het. Nu doe ik er veel langer over.”