Een kleurige lap met vier beentjes

Kleurige vlekken verschijnen onder de witte wolken, hoog in de blauwe winterlucht. Er hangen zwarte stippen onder. Met beentjes. Ze zakken langzaam naar de groene aarde. Eén kleurige lap heeft vier beentjes. En er klinkt indianengejoel vanonder die lap.

Een paar ogenblikken later zwiert de enorme parachute een bocht in, pal tegen de winterse bries. “Hou je benen omhoog!”, klinkt een verwaaide vrouwenstem. Een andere vrouw lacht uitgelaten. Dan vallen de twee, hecht verstrengeld, op het zompige gras van Vliegveld Hilversum. Ze schateren en omhelzen elkaar. Het kleurige doek en grote bossen touw vlijen zich om hen heen.

Jet Wendel heeft zojuist haar eerste passagier veilig en vrolijk afgeleverd. Het was haar goede vriendin Inge - 30 jaar, net als Jet - die zich leende voor de primeur van de eerste vrouwelijke tandemspringer in Nederland. “Het was toch wel een beetje eng”, geeft Inge toe. Ze springt zelf met parachutes uit vliegtuigjes. Maar nu ze als een kangoeroejong aan Jet vast was geknoopt, mocht ze niets doen wat ze als parachutiste had geleerd. Ze moest zich alleen maar van vier kilometer hoogte mee laten voeren. Dat was raar.

Jet Wendel is alleen maar blij. Ze is net terug uit Florida waar ze een cursus heeft gedaan om erkend te worden als tandemspringer. Dat is gelukt en ze is de eerste vrouwelijke tandemspringer van Nederland geworden. Alles wat ze in de warmte van Florida heeft geleerd, blijkt ook in de kou van Hilversum te werken.

Vrienden van de parachutistenvereniging Midden-Nederland feliciteren haar uitgelaten op het gras van het vliegveldje. Ook haar ouders, die haar nooit hebben zien springen, ontspannen zich nu en omhelzen hun enig kind. Haar 69-jarige moeder besluit ter plekke dat ze deze zomer aan de borst van haar dochter de eerste sprong van haar leven zal wagen (haar vader piekert er niet over). “Dat is zo leuk van tandemsprongen: de passagier hoeft er niets voor te kunnen”, zegt Jet Wendel enthousiast. “Bij onze club nemen we ook invaliden mee omhoog. We hebben zelfs een clublid met een dwarslaesie.”

Ze groeide op in 't Harde op de Veluwe, waar haar vader bij de landmacht diende. Een beschermende omgeving met veel sociale activiteiten. Dat groepsleven vindt ze terug bij de Hilversumse parachutistenclub. “Onze ervaringen bij een sprong lijken natuurlijk sprekend op elkaar. Toch luister je iedere keer weer naar al die verhalen. Al hoor je het duizend keer, je blijft luisteren, want iedereen is blij met elkaars ervaringen.”

Zelf kwam Jet Wendel ook bij defensie terecht. In haar opleiding voor de Nationale Reserve werden 'grensverleggende activiteiten', zoals dat heet, toegejuicht. Parachutespringen was zo'n activiteit. Maar haar eerste sprong eindigde in een vieze sloot. Ze stonk een uur in de wind, maar ze ging door. “Toch was ik niet echt gegrepen. Ik vond het wel aardig, maar dat was alles. Pas na een sprong of 25 kwam het. Toen begon het verslavend te worden.”

Ze werkt op een Haags defensiekantoor. Militair parachutist worden is in Nederland niet mogelijk voor een vrouw. Daar is Jet Wendel niet rouwig om. “Dat red je als vrouw gewoon niet. Veel en veel te zwaar. In Nederland zijn er alleen parachutisten bij de commando's en de mariniers. Zo'n leven is fysiek niet te doen voor een vrouw. En bovendien: ik zou er niet mijn werk van willen maken. Nu spring ik voor mijn plezier, niet omdat het moet van mijn werk.”

Tandemspringen is ook zwaar. “De parachute is veel groter, omdat hij twee mensen moet kunnen dragen. Dus is hij zwaarder. Met dik vijftien kilo is zo'n chute ruim twee keer zwaarder dan een gewone. En het gewicht van je passagier voel je goed bij het neerkomen.”

Belangrijker nog dan het gewicht, is de psyche van de passagier. “Ik weet tijdens de sprong de juiste houding aan te nemen. De passagier weet dat niet, dus hij moet je vertrouwen. Als dat vertrouwen er niet is, kan hij in paniek allerlei dingen uithalen in de lucht. Daar moet je op voorbereid zijn. Als de mensen rustig zijn en er van genieten, laten we ze zelf even sturen.”

“De tandemsprong vereist een andere techniek. Ook de verantwoordelijkheid is anders, want ik heb ineens twee levens in mijn handen.”

Allerlei soorten mensen melden zich in Hilversum voor een tandemsprong. “Je hebt mensen die het gewoon een keer willen meemaken. Er zijn mensen die een tandemsprong willen maken om te zien of ze door willen gaan met zelf springen. Er zijn ook vrijgezellenfeestjes. Daar kijken we wel mee uit. Want degene die gaat springen, moet het wel echt willen. We nemen zo iemand apart van zijn vriendenclub en praten dan even. Als zo iemand zegt dat hij het alleen doet omdat zijn vrienden dit geregeld hadden en hij ze niet wil teleurstellen, dan zeggen we: doe het maar niet.”

Iedereen kan het, verzekert Jet Wendel. Het kost 300 gulden en als je er een videoband van wilt hebben, kost dat 100 gulden extra. “Verder is er alleen wat zelfvertrouwen nodig.” De kans dat je in de sloot terechtkomt, zoals Jet bij haar eerste sprong, is minimaal. “Dat was tien jaar geleden. Toen sprongen we nog met die bolle parachutes, en daar kon je nauwelijks mee sturen. De techniek is ook in het springen enorm verbeterd.”

Eigenlijk ging ze naar Florida om gewoon leuk te springen in haar vakantie. Het is daar warmer in de winter en de kosten van het springen zijn lager. “Pas daar heb ik besloten om die tandemopleiding te doen. Eerst was ik er niet eens zo enthousiast voor. Ik vond dat een tandemspringer een soort buschauffeur was. Ik dacht: daar zit geen kick in. Zelf springen geeft kick genoeg.”

Na haar opleiding weet ze dat een tandemsprong toch iets extra's biedt.

“Je geeft iemand een heel speciale ervaring. Misschien voor één keer in z'n leven. Als je iemand enthousiast krijgt, slaat dat over op mij. Dat geeft voldoening.”

Nu staat ze te stralen als de eerste vrouwelijke tandemspringer van Nederland. “Ik denk dat het goed is voor de springerij. Misschien dat we daarmee mensen over de streep trekken. Dat ze denken: als een vrouw dat kan, durf ik 't misschien ook wel.”