Surinaamse artsen wordt het werken onmogelijk gemaakt

PARAMARIBO - Van een afstand lijkt het paneel aan de wand van de duistere gangen in het Academisch ziekenhuis op een abstract kunstwerk. Het meet ongeveer drie bij anderhalve meter en bestaat uit verticale en diagonale houten latten, gedecoreerd met stukken plastic slang en gaas.

Het paneel blijkt een neergeklapt deel van het plafond en verbeeldt het verval van 's lands grootste hospitaal. De specialisten van dit ziekenhuis staken, met als inzet structurele oplossingen voor de vele problemen die de instelling treffen. De artsen stellen zich niet beschikbaar voor EHBO-diensten, de poliklinieken zijn gesloten en er worden geen nieuwe patienten opgenomen. Voortdurende tekorten aan materialen en een al jaren schreeuwend achterstallig onderhoud maken het voor het ziekenhuispersoneel steeds moeilijker om het werk naar behoren te kunnen doen.

Patienten is gevraagd zoveel mogelijk eigen beddegoed mee te nemen. Enkele maanden geleden heerste er nog een epidemie van de Shigeilla-bacterie, omdat er rioolwater terechtkwam in het drinkwatersysteem van het ziekenhuis. Tot voor kort was het op enkele afdelingen niet mogelijk om steriel te werken. Het lenigen van de ernstigste materiele nood is een van de eisen van de specialisten aan de leiding van het overheidsziekenhuis.

Nadat de staking vorige week werd afgekondigd, werd met man en macht gewerkt aan het verbeteren van de belabberde werkomstandigheden. Maandag achtte de geneeskundige inspectie het medisch en ethisch verantwoord weer te werken in het Academisch ziekenhuis. Dat gebeurde nadat de ambassadeur van China een cheque overhandigde aan de directie voor de aanschaf van een nieuwe sterilisator. Voorzitter van het medische stafbestuur, cardioloog dokter Oehlers, bestempelt deze plotselinge versnelde gang van zaken als de zoveelste noodgreep. “Iedere keer als er actie wordt gevoerd, wordt er plotseling geld geboden voor de aankoop van medicamenten en verbruiksartikelen. Maar onder de huidige leiding is nimmer garantie gegeven voor continuiteit van zaken.”

De medische staf eist van minister Kudhabux van volksgezondheid het vertrek van de directie en raad van commissarissen van het ziekenhuis. De benoemingen van deze functionarissen zijn, zoals bij veel (semi-) overheidsinstellingen, politiek gekleurd. Zo was dokter Godfried voor zijn aantreden als directeur van het ziekenhuis lijfarts van oud-regeringsleider Arron. De specialisten wijten het verval van hun ziekenhuis in belangrijke mate aan het slechte management. De artsen willen dat het ziekenhuis zo snel mogelijk zelfstandig wordt. De minister blijft de ziekenhuisdirectie de hand boven het hoofd houden. Hij vindt dat de algemene crisis die het land nu treft, de belangrijkste oorzaak is voor de slechte toestand in het ziekenhuis.

Het falende beleid is de medici een doorn in het oog. Het staatsapparaat weet het beginsel van vrij toegankelijke gezondsheidszorg voor iedereen nog maar nauwelijks overeind te houden. De medicijntoevoer zou, met door de overheid gesubsidieerde buitenlandse harde valuta, gegarandeerd moeten worden. In de praktijk zijn ziekenfondsverzekerden vaak aangewezen op relaties in Nederland of de particuliere markt, waar woekerprijzen worden gerekend. Huisartsen en specialisten dreigen op korte termijn de overeenkomsten met het staatsziekenfonds op te zeggen, omdat de overheid gemaakte afspraken over de gesubsidieerde aanschaf van auto's voor de medici niet nakomt. De vergoedingen voor gezondheidswerkers in Suriname behoren tot de laagste ter wereld.