BEACH BOYS

Carl Wilson is dood, zei de nieuwslezer zondagochtend, en dat-ie een van de oprichters van de Beach Boys was. 'O gelukkig', dacht ik, 'hij is het maar, het is Brian niet.'

Dat bericht is reden om 'Wouldn't it be nice' te herlezen - mooie lectuur voor de zondagmiddag. Het zijn de memoires van Brian, de echte grondlegger van de Beach Boys, het genie (dat althans vond wijlen Leonard Bernstein) dat de muziek schreef. Achter het zonnige, zorgeloze imago (auto's, meisjes, surfplanken) van de Beach Boys gaat een Griekse tragedie schuil van jaloezie en gekte.

Het miljoenenbedrijf Beach Boys bestond oorspronkelijk uit drie broers Brian, Dennis en Carl, de volle neef Mike Love en een vriendje uit de buurt. Op de achtergrond had je een tirannieke vader die z'n muzikaalste zoon al jong uit jaloezie een doof oor sloeg, en die later zijn auteursrechten jatte. Plus nog een geestelijk afwezige moeder die haar heil zocht in drank.

Het was in de familie altijd een reuze gezellige boel. Schreef Brian Wilson bijvoorbeeld God Only Knows, dan sneerde neef Mike - de archetypische jongen met de scherpe tong, met wie de anderen meeknikten - dat het 'ego-muziek' was. Kon Brian niet gewoon nummers over auto's schrijven?

Brian Wilson veranderde gaandeweg in een 250 kilo wegende, zich niet wassende, aan cocaïne verslaafde, voor alles bange, paranoïde schizofreen. Na een heel rijtje therapeuten dat niets uitricht krijgt een therapeut, Gene Landy, Brian wel weer terug in de werkelijkheid, met de intensiefst denkbare therapie. De familie, inclusief Carl, ontwikkelt een pesthekel aan Landy: een 'charlatan' en een 'dictator', die Brian 'hersenspoelt', enzo. De rechtszaken van de familie versus Landy en Brian slepen tot op vandaag.

'Wouldn't it be nice' ligt nu en dan ergens in de ramsj, maar zou eigenlijk verplichte kost moeten zijn voor aankomende therapeuten. Je kunt dat ook omdraaien: het boek ligt in de ramsj omdat we 'gekte' tegenwoordig graag zien als een chemisch foutje in de hersenen van een individu.