Felle kritiek op wijze waarop omroep met muziek omspringt

Van onze mediaredactie AMSTERDAM - “Muziek is een lawaai dat veel geld kost.” Deze uitspraak deed Albert Wastiaux, hoofd klassieke muziek van de Franstalige Belgische radio en televisie, gistermiddag tijdens het door de NPS in Paradiso georganiseerde symposium 'Ongehoord goed'.

Het ging daarbij om de vraag welke functie de publieke omroep dient te vervullen in het Nederlandse muziekleven. Tijdens de vijf uur durende bijeenkomst kwam duidelijk naar voren dat het Nederlandse televisiepubliek karig wordt bedeeld met muziekprogramma's. Wat er aan muziek op de radio is te horen is wel eens slechter geweest maar voldoening is er nog lang niet. Vooral het allochtone volksdeel heeft reden ontevreden te zijn. Programmamaker Co de Kloet noemde het 'godgeklaagd' dat zij nauwelijks eigen muziek te horen krijgen. In een multiculturele samenleving hebben zij er recht op dat hun cultuuruitingen ook aandacht krijgen. Per slot van rekening betalen velen van hen ook een omroepbijdrage. Bovendien kan het geen kwaad dat een volk als geheel kennis neemt van muziekuitingen van nieuwkomers.

Journalist Martin van Amerongen was ingehuurd voor de inleidende toespraak. Hij hekelde met name het radioprogramma op woensdagochtend van Jan Terlouw dat bij de NCRV in de plaats is gekomen van het veel beluisterde Musica Sacra als 'niet veel soeps'. Het is een programma dat zich volgens hem richt 'op de Nederlandse confectiesmaak'.

In de congresbundel constateert Carole Muizelaar, hoofd van de muziekafdeling NPS-Radio dat de NPS liever een orkest een week in een studio aan een belangrijk stuk laat werken en daarvan dan een gave opname maakt dan een concert in een zaal te registreren. Muizelaar vindt dat de omroepen veel meer zeggenschap over het Muziekcentrum van de Omroep zouden moeten hebben. Dit centrum bepaalt nu welke dirigent er in een bepaalde periode voor een omroeporkest staat. “Wij willen vaak nieuwe muziek laten horen of muziek die al heel lang is verwaarloosd. Vaak is dat Nederlandse muziek, want dat is onze specialiteit. Maar als een dirigent, die voor een bepaalde periode is gecontracteerd, ons voorstel niet wil uitvoeren staan wij machteloos. Zo wil Ton Koopman alleen onbekende barokmuziek met ons doen en Edo de Waart moet niets hebben van Nederlandse muziek.” Al met al vindt Muizelaar dat de omroep niet fier genoeg is op Nederlandse componisten.

Het thema dat Henk van der Meulen als hoofd muziek en dans bij de NPS- televisie aansneed gaf ook stof tot discussie. Hij is een vurig voorstander van het larderen van concerten met interviews, archiefbeelden en opnamen van repetities. “Met alleen maar mooi iets in beeld brengen ben je er niet.” Het einde van de conventionele concertregistratie is naar zijn overtuiging nabij.

Vormgever Jaap Drupsteen betoogde dat er 'van alles mis is' met de muziek op de televisie. “Het zijn altijd dezelfde beelden. Het komt erop aan programma's te maken met je hart.”

Gemiddeld twee-eneenhalf uur muziek per week bij de NPS werd als 'schandelijk weinig' betiteld. Ook het feit dat dezelfde mensen in Hilversum jarenlang op dezelfde stoelen zitten werd onjuist gevonden. Alsof er voor de bloemenvaas niet genoeg tulpen zijn?

Fokstier

Kreten waarbij de omroep met een fokstier en een melkkoe, zelfs een waarvan de melk zuur is geworden, werd vergeleken vlogen door de zaal. De Nederlandse publieke omroep zou te gezellig zijn. De vele prachtige muziekregistraties in de omroeparchieven kunnen, zo werd voorgesteld, opnieuw worden uitgezonden. Een cd gooi je immers ook niet weg na een keer draaien. Programmamaker Cherry Duyns hield een emotioneel betoog over de rol die muziek kan spelen in het leven van mensen. “De pijn van het bestaan wordt er door weggenomen. Muziek is als balsem voor de wonde dat alles uiteindelijk tevergeefs is.”