VAK R

Het WK cyclecross bleek een wegwedstrijd. Dat is een excuus voor crossers als Reinier Groenendaal en Adri van der Poel. Maar dan hadden ze als nummer twee en drie moeten aankomen, nipt verslagen in de sprint. Finishen tussen de Japanners en de enige Marokkaan met een fiets, dat is iets anders. Dat ze alletwee, na eerder zo een beetje overal een en twee te zijn geworden, op de belangrijkste dag van het seizoen zo tragisch slecht in vorm waren, dat het binnen een ronde al gebeurd was voor Van der Poel en honderd meter verderop voor Groenendaal, dat zet ernstig aan het denken.

Nederland is een dopingparadijs volgens deskundige mr. Emile Vrijman van het Nederlands Centrum voor Dopingvraagstukken. Dat roept hij al wekenlang in elk interview. De sportorganisaties werken niet mee, staatssecretaris Terpstra staat achter een oude eik te juichen, domme artsen knoeien maar raak en er zijn te weinig controles. Het gemiddelde aantal betrapte gebruikers in Nederland ligt dan ook aanzienlijk lager dan in ons omringende landen. Ellen van Langen, de Holland Acht, één keer een wedstrijd gewonnen, daarna nooit meer. Dat roept in het buitenland vragen op en onze jurist in de doping begrijpt dat maar al te goed. Hij snapt het ook niet.

Mr. E. Vrijman zal er nog lang over nadenken, maar ik vrees dat ze bij hem allebei hangen, Van der Poel en Groenendaal.