Van onze buitenlandredactie AMSTERDAM - De Amerikaanse gastheren hebben hun uiterste best gedaan om het Jacques Chirac naar de zin te maken. Het eerste staatsbezoek van een Frans staatshoofd sinds 1984 ging immers om de versteviging van de betrekkingen tussen de twee landen, betrekkingen die soms grillig, moeizaam en zelfs vijandig waren.
Wellicht was het daarom dat een halflege zaal van het Congres werd gevuld met inderhaast opgeroepen kantoorpersoneel en jongeren om de Franse president het idee te geven dat zijn toespraak voor een groot gehoor werd uitgesproken. Maar in werkelijkheid maakten slechts 25 van de 100 Senatoren en 30 van de 435 Afgevaardigden de gang naar het Congres. Een deel gaf gehoor aan de oproep tot boycot van de speech uit protest tegen de zes Franse kernproeven. Een ander deel vond het flauwekul de schaarse tijd in een jaar van verkiezingen (5 november) te besteden aan de 'blabla' van het zoveelste staatshoofd. Desondanks zag Chirac de rede als een geslaagd onderdeel van zijn reis: hij werd maar liefst zesmaal onderbroken door applaus van de (pseudo)-Congresleden. Het hardst klonk het geklap na de passage over een wereldwijd verbod op kernproeven.
Clinton en Chirac deden er alles aan om een positieve wending te geven aan de betrekkingen tussen de twee landen. Chirac deed wat water in de zure wijn die Mitterrand had achtergelaten en zocht duidelijk toenadering. En dat deed hij niet alleen door te laten zien dat hij goed de Engelse taal machtig is. De Franse president pleitte zowaar voor een sterke rol van de VS in de wereld en voor handhaving van de Amerikaanse troepen in Europa. Met de toetreding tot het militaire comité van de Navo had Chirac al eerder getoond dat Frankrijk een andere koers wil inslaan. Niet meer een onafhankelijk sterk Frankrijk, dat het zonder de Amerikanen en eventueel de Navo kan rooien, maar een sterk Frankrijk dat duidelijk gaat samenwerken met de VS en het Atlantisch Bondgenootschap. In ruil daarvoor zou Europa (zeg maar Frankrijk) meer te zeggen moeten krijgen in de Navo. Het Atlantisch bondgenootschap dient op twee pijlers te steunen in plaats van op die ene Amerikaanse pilaar. Dit zou geregeld moeten worden in een 'Transatlantisch Handvest'. Clinton reageerde ten dele positief. Hij zag een belangrijker rol voor de Europeanen binnen de Navo weggelegd, maar voelt er niets voor om het Amerikaanse commando over de Navo-troepen te delen met anderen.
Alom heerste tevredenheid na het politieke deel van van het bezoek; het economische deel werd gisteravond nog voortgezet in Chicago.
- Commentaar op pagina 9.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.