Handelaren

Tien jaar geleden was er op deze plek in Guatemala nog maagdelijk en naamloos regenwoud. Er kwam een weggetje, voor de houtkap, dat hier doodliep. Nu heet het El Corozal, een dorpje van vijftien gezinnen in houten huisjes met daken van palmbladeren. Michael de Groot schetst in een serie het leven op de scheidslijn van de wetten van het oerwoud en die van de nationale economie.

Een wrange speling van het lot wil dat op dat moment El Corozal wordt bezocht door een kledinghandelaar. 'Kleren, kleren' schreeuwt de chauffeur door een luidspreker. In de laadbak van de pick-up ligt een grote stapel bontgekleurde kleren, een paar zakken maïs, een zak aardappelen, en een zak uien. De auto trekt al snel een groot publiek, vooral veel kleine kinderen. Enkele vrouwen rommelen enthousiast in de hoop kleren waarbij de aandacht met name uitgaat naar onderbroeken.

Er blijkt toch nog wel wat geld verstopt te zijn in El Corozal, want de handelaar doet goede zaken. Ana koopt iets voor al haar kinderen. Een korte broek voor Mauro en Enrique, onderbroekjes voor Marisol en Juan en een kanariegeel rokje voor Patricia. Die is de koning te rijk met haar rokje. Enrique daarentegen vindt zijn korte broek zo lelijk dat hij hem zelfs niet wil passen.

De handelaar verkoopt ook aardappelen, uien en verrotte kip. Hij koopt maïs in, maar tegen zo'n lage prijs dat de dorpelingen er niet over piekeren aan hem te verkopen, zelfs niet nu ze toch naarstig naar een nieuwe bron van inkomsten op zoek zijn. Het toeval wil dat even later nog een handelaar op bezoek komt, ditmaal een varkenshandelaar (normaal wordt het afgelegen El Corozal alleen bezocht door xatehandelaren). 'Varken, varken' schreeuwt iemand luid vanuit de auto. Varkens worden in El Corozal niet gegeten, ze worden vetgemest en verkocht als er geld nodig is. Normaal verkopen de dorpelingen hun varken bij een ziektegeval, maar nu er geen handel in xate is zijn de dorpelingen ook geneigd hun beesten van de hand te doen.

De handelaar biedt een heel redelijke prijs voor de varkens en de vrouw van de dominee verkoopt er als eerste een. Zij lokt het beest met een handje maïs en als deze uit haar hand eet wordt het besprongen door één van de handelaren. Het varken schudt de man vlug af en rent weg. Later bijt de arme man nog eens in het stof, waarna een ander het probeert met een lasso. Ook zonder succes.

Als noodoplossing stuurt de handelaar twee speciaal afgerichte honden op het steeds schuwer wordende varken. Na een paar rondjes rond het huis zetten de twee honden het varken uiteindelijk vast in een struik, en beginnen hem te bijten. Voordat de honden te veel schade aanrichten worden ze teruggeroepen, en het moe gestreden varken kan op de achterbak worden geladen.

Er worden nog twee varkens verkocht die zich heel wat gemakkelijker laten vangen. Er is weer (even) geld in El Corozal.