BART DE GRAAFF

Bart de Graaff doet alleen maar dingen die hij leuk vindt. Dat is het belangrijkste principe in het leven van de kleine Veronica-presentator. De hoop dat zijn nierziekte zal genezen, heeft hij jaren geleden al opgegeven. “Ik kan nooit helemaal beter worden.”

Hij heeft last van zijn rug. “Verkeerd geslapen, denk ik.” Geen reden om niet naar zijn werk te gaan. Bart de Graaff kan zich niet voorstellen dat iemand met hoofd-, keel- of rugpijn thuisblijft. “Ik denk dan heel gauw: wat een aansteller. Het is niks wat je hebt. Vanmiddag is het over. Ik ben gewoon niet zo, ik blijf niet zo gauw thuis. Bang dat ik wat mis of zo.”

Voor De Graaff is rugpijn niets vergeleken bij alle operaties. Een stuk of twintig heeft hij er inmiddels ondergaan. Aan de periodes die hij in het ziekenhuis doorbracht heeft hij zijn egoïsme 'te danken'. “Als je in het ziekenhuis ligt voor acht of negen maanden, dan steunen je ouders je natuurlijk in alles. Maar 's avonds gaan ze naar huis. En dat is de tijd dat je ze eigenlijk het meest nodig hebt. Als het donker is, dan lig je daar alleen. En alle pijn draag je ook alleen. Dan word je heel egoïstisch, heel hard ook. Daarom doe ik gewoon geen dingen die ik niet leuk vind.”

En met een 'zo simpel is dat'-blik in zijn ogen vervolgt hij: “Als Veronica zegt: we hebben een ideetje, en ik vind het niet leuk, dan doe ik het niet. Dat is niet om opstandig te zijn, maar het duurt allemaal heel erg kort. Het is zo voorbij. Als je dan dingen gaat doen die je niet leuk vind... Dat lijkt me verschrikkelijk. Dat moet je altijd zien te vermijden. En het is ook nergens voor nodig, want als je gewoon nee kan zeggen maken ze er ook geen probleem van. Het is niet alleen met m'n werk, het speelt ook in m'n dagelijks leven. Ik vind het soms lekkerder om thuis te zitten en tv te kijken, terwijl je eigenlijk met je vrienden hebt afgesproken.”

Zijn zieke nieren dwingen hem vier keer per dag zijn werkzaamheden te onderbreken. Ook op zijn werk bij Veronica moeten ze daar rekening mee houden. Bart de Graaff heeft gewoon mazzel dat het allemaal kan. “Toen ik helemaal in het begin auditie deed bij Rob de Boer, zat ik in een rolstoel. Ze zeiden: 'We vinden het hardstikke leuk om met jou een pilot te maken, maar we hebben niet zoveel aan een presentator die niet kan lopen'. En dat begreep ik natuurlijk ook heel erg goed.”

De operatie aan zijn benen, waar hij nog even mee wilde wachten omdat hij geen zin had weer een tijd het ziekenhuis in te gaan, heeft hij toen redelijk snel ondergaan. “Ja, ik had natuurlijk iets om het voor te doen. Toen ik 'B.O.O.S.' ben gaan maken, zaten er nog allemaal pennen in m'n benen, dus ik kon nog niet lopen. Dan tilden ze me steeds van set naar set. We zouden eerst tien afleveringen maken, dat werden er, geloof ik, 250 of zo.”

Dat Bart de Graaff het allemaal mag doen had hij zelf ook niet verwacht. “Het heeft wel met je eigen opvoeding en instelling te maken. Ik werd echt altijd achter m'n broek aangezeten door m'n moeder. Daar heb ik nu alleen maar profijt van. Als je zoiets hebt van: ik pak alles aan wat ik wil, ik probeer alles èn ik doe alleen maar dingen die ik leuk vind, dan kun je gewoon heel veel bereiken. Bij mij lukt ook niet alles, zeker niet. Ik schuif dat dan overboord en ga door met wat wel lukt.”

TRAP Een programma als 'Boobytrap' heeft hij altijd heel graag willen maken. “Gewoon om het gevoel te hebben van 'de trap'. Dat is toch iets magisch in televisieland, moet je gewoon een keer gedaan hebben. Dat geeft een lekker gevoel.” 'B.O.O.S.', het programma waar het zeven jaar geleden mee begon, is inmiddels verleden tijd. Geen kinderprogramma's meer voor Bart de Graaff. Hij richt zich nu op volwassenen. “Op een gegeven moment wil je wel eens wat anders proberen. Een kinderprogramma is heel erg leuk en het is heel eerlijk en dankbaar publiek. Maar ik heb nu gekozen voor iets anders.”

Denk je er wel eens over na hoe het is om zelf kinderen te hebben?

“Nee. Daar kan ik me niet echt iets bij indenken. Daar ben ik helemaal nog niet klaar voor. Misschien wel egoïstisch, maar ik voel me niet zo geroepen om een kind op deze wereld te zetten. Ten eerste moet je daarvoor met z'n tweeën zijn, dus eh... (De lach die hierop volgt zegt genoeg: hij is single.) Het is niet dat ik alleen wil zijn, maar het is gewoon een paar keer misgegaan. Dat je een meisje treft dat het wereldje leuk vind, de televisie, alles eromheen. Daar kwam ik pas later achter. Ik ben niet iemand die in de kroeg staat, een leuk meisje ziet en denkt van: 'nou daar ga ik es effe op af'. Dat doe ik gewoon niet. Ik moet in een situatie komen en daar moet diegene toevallig zijn. Door omstandigheden kom je met elkaar in contact. Dan klopt het. Als ik iemand moet gaan zoeken, dan klopt het al niet.”

Toch luidt het antwoord op de vraag of er nog iets aan zijn leven ontbreekt: “Een vrouw.” Om het vervolgens weer te relativeren. “Het ontbreekt wel, maar ik geloof niet dat het een must is om gelukkig te zijn. Natuurlijk denk ik er wel eens aan. Als ik 's ochtends wakker word, dan lig ik ook maar alleen. Maar ik kom heel vaak 's avonds kapot thuis. Dan ben ik blij dat er niemand is, dan kan ik de tv nog effe aanzetten en lekker naar bed. En als er iemand thuis is, wil die graag weten hoe het was. Daar kan ik heel slecht tegen.”

BANG Alleen zijn. Ook dat heeft hij geleerd in het ziekenhuis. Daar liet hij alles maar gewoon over zich heen komen. Bang was hij nooit. Het gebeurde gewoon. “Ineens sloeg het om, dat heb ik nooit gehad. Ik was weer bang voor pijn en de operatie, terwijl ik al twintig keer geopereerd was. Je weet maar al te goed wat er komt. De eerste keer dat ik aan m'n nek geopereerd werd, heeft dat héél véél pijn gedaan. En dan moet het een tweede keer. Dan herinner je je ineens die pijn. Dat had ik vroeger niet, dan was ik die pijn gewoon vergeten. Als je jong bent, dan lees je de krant niet en dan lees je ook niet: patiënt onder narcose overleden. Het is de leeftijd, denk ik. Ik was het zat. Je bent met je werk bezig, zit in een ritme en in het leven.”

Hij had helemaal geen tijd om weer twee weken in het ziekenhuis te liggen. “Het leven is veel te kort om dingen te doen die je niet leuk vindt. Hoe lang duurt het gemiddeld? Zeventig, vijfenzeventig jaar? Da's kort hoor. Ik word 29, maar dan denk ik: die 29 jaar hiervoor heb ik niks gedaan, die zijn zo snel voorbij gegaan. Als die andere dertig ook zo snel voorbij gaan... Je hoeft maar met je vingers te knippen en het is voorbij.”

Net als het leven gaat ook de dood volgens De Graaff heel snel. “Dat is ook zo gebeurd hè, dood. Dat is geloof ik het enige wat zeker is in je leven. Kijk, op een gegeven moment weten ze dat het eraan zit te komen. In Nederland hoef je dan in principe geen pijn meer te lijden. Zo is het gewoon. Ik ben daar niet echt bang voor. Ik heb wel zoiets van: ik ga er gewoon voor. Zolang het duurt moet je er gewoon van genieten. Van alles. Ik had een vriend die ernstig ziek was. Hij had kanker en is drie jaar geleden overleden. Hij is klinisch dood geweest en heeft toen iets gezien. Er was iets heel sterks aan de andere kant dat aan 'm trok. Dat heeft hij mij verteld en ik geloof hem. Als het hier afgelopen is en je hebt alleen maar dingen gedaan die je leuk vindt, is het toch niet zo erg om daar naar toe te gaan? Ik geloof dat er hierna iets is wat beter is dan hier. En wat dat is? Ik heb geen idee. Het is een soort uitweg. Het is heel makkelijk om te zeggen: hierna ga ik naar een soort groot pretpark. Dat is gewoon een trucje, heel makkelijk.”

Loop je er dan niet voor weg, door zo te denken?

“Helemaal niet, want als ik dood ben en het is er niet dan heb ik er toch geen weet van. Ik geloof niet echt dat er een hel is. Wat is de maatstaf? Als ik vroeger eens een keer een pakje kauwgom heb gestolen, kom ik dan in de hel?”

“Ik geloof niet echt in God, zoals in de bijbel staat, wel in een soort god. Als ik met iemand wil praten, al is er helemaal niemand, dan moet ìk dat weten. Het is heel raar om gewoon hardop tegen iemand te gaan zitten lullen. Maar het lucht af en toe wel op, dat je een soort denkbeeldig persoon hebt met wie je praat. Mij doet het goed.”