Witte mars

De revolutie is uitgebleven in België. De angst van menige autoriteit dat gerechtsgebouwen zouden worden bestormd en politiebureaus in brand gestoken, is niet bewaarheid. Vele tienduizenden Belgen hebben gisteren, tijdens de 'witte mars' in Brussel, hun woede over de verloedering van de rechtsstaat op ingehouden wijze geuit.

Met die indrukwekkende demonstratie, die volgde op een week van protesten tegen een uitspraak van het hoogste Belgische rechtscollege, het Hof van Cassatie, is de druk op 'de politiek' maximaal opgevoerd. Geen politicus kan met een wegwerpgebaar en een schampere verwijzing naar 'het rapalje' nog toegeven aan zijn neiging om alles bij het oude te laten.

De politici lijken zich dat ook te beseffen. Zelfs premier Jean-Luc Dehaene, van wie de Belgen bitter weinig hoorden sinds de zaak-Dutroux losbarstte, belooft in te grijpen.

Als Dehaene woord houdt, voltrekt zich wellicht alsnog een revolutie in België. Want hij zegt een einde te willen maken aan het verderfelijke systeem van politieke benoemingen en promoties binnen de magistratuur. Verderfelijk, omdat het bezit van de juiste partijkaart voor een ambitieuze magistraat belangrijker is dan zijn of haar capaciteiten. Volgens critici is vooral daaraan het slechte functioneren van 'het gerecht' te wijten. De talrijke blunders van politie en justitie bij de speurtocht naar verdwenen meisjes, maar ook in andere zaken zoals de Bende van Nijvel, hebben op ontluisterende wijze aangetoond hoe de Belgische justitie werkt, of beter gezegd: niet werkt.

Dehaene zegt nu, dat hij met de voor hem karakteristieke koppigheid streeft naar hervormingen bij Justitie. Hij zal die eigenschap hard nodig hebben, want vooral binnen 'het gerecht' valt verzet te duchten. Wij hopen dat Dehaene zijn bijnaam 'bulldozer' daarbij eer aan doet.