Onzuiver schieten breekt bureau-marinier bijna op

Van onze medewerker GRAMSBERGEN - Een marinier die niet kan schieten. Dat bijzondere fenomeen deed zich voor tijdens de zogeheten ijsathlon in Gramsbergen.

Een schaatswedstrijd organiseren vonden ze in het Overijsselse plaatsje eigenlijk iets te gewoon. Nee, er moest iets bijzonders worden bedacht. Omdat de glooiingen van het 'Gramsberger Bosje', de ijsbaan en de voetbalvelden op steenworp afstand van elkaar liggen, lag een combinatie van schaatsen en lopen voor de hand. Een pientere geest bedacht zich opeens dat biathlon nauwelijks in Nederland wordt beoefend en dus werden er vijf staande geweerschoten toegevoegd.

Zo ontstond een wedstrijd die begint met 5000 meter hardlopen over de heuveltjes van het 'Gramsberger Bosje'. Vervolgens worden de schaatsen ondergebonden voor bijna negen kilometer schaatsen, waarbij ook het klùnen niet ontbreekt. Als er nog vijf rondjes van de vijf-en-twintig resteren, komt voor de meeste deelnemers de grote moeilijkheid. Dan staat het geweer klaar voor vijf staande schoten. Elke misser levert dertig strafseconden op.

In 1986 stond de ijsathlon voor de eerste keer op het programma; zaterdag was de vierde editie. “De ijsvloer was soms niet sterk genoeg om al het publiek verantwoord te dragen”, reageert mede-organisator Henk Noteboom op de vraag waarom er niet elk jaar een ijsathlon wordt gehouden. “In 1994 stond er zoveel water op het ijs, dat het gewoon niet mooi meer was.” Dit jaar werd besloten om het prijzengeld fors te verhogen en het uiteindelijke doel is om een prominent plaatsje op de winterkalender te krijgen. “We hadden dit jaar voor het eerst sponsoring. Als alles meezit en er voldoende draagvlak is, gaan we proberen om het evenement nog verder uit te breiden”, aldus Noteboom.

De organisatie hoopte stiekem dat de toppers uit het marathonschaatsen dit keer ook aan de start zouden verschijnen. Voor de winnaar wachtte immers vierhonderd gulden, desondanks bleven de cracks weg. De Elfsteden-koorts heeft toegeslagen en dan gaan schaatsers elk risico uit de weg. Ook de naderende alternatieve tocht op de Weissensee in Oostenrijk - komende woensdag - weerhield velen deel te nemen aan het evenement in Gramsbergen. Een andere tegenvaller was het plotselinge slechte weer dat vrijdag over het oosten van het land trok. Het organiserende comité zag met lede ogen toe hoe het parcours werd bedekt onder een forse laag sneeuw. Met gezamenlijke inspanningen werd vrijdagavond al begonnen met het sneeuwvrij maken van het parcours. Precies een uur voordat de recreanten van start gingen, was het karwei geklaard.

Van de bekende marathonschaatsers verscheen alleen Erik Hulzebosch aan de start. Logisch want de wedstrijd vond plaats in zijn woonplaats en de sponsor van Hulzebosch financierde de ijsathlon. Hoewel Hulzebosch al twee keer eerder als eerste over de streep kwam, staat hij maar een keer als winnaar in de boeken. In 1994 werd hij gediskwalificeerd omdat hij te weinig stempels inleverde. Zaterdag hield Hulzebosch het al na een kilometer lopen voor gezien. De man die normaal gedijt in de meest belabberde omstandigheden was wegens de gladheid bang voor een valpartij.

Door het uitvallen van Hulzebosch leek niets een zege voor Marcel Snippe meer in de weg te staan. De atleet uit Den Helder loopt uitstekend en moest normaal gesproken in staat zijn met ruime voorsprong aan het schaatsen, een onderdeel wat hij matig beheerst, te beginnen. Het schieten zou ook geen enkel probleem moeten vormen want Snippe is marinier van beroep.

Het scenario klopte totdat Snippe het geweer ter hand nam. Als de schietkwaliteiten van de 24-jarige illustratief zijn voor alle andere landsverdedigers, dan moeten we maar hopen dat de activiteiten beperkt blijven tot kaarten in de kantine. Snippe slaagde er namelijk in om alle vijf schoten te 'verknallen'. Omdat ook zijn achtervolger Arjan Kuper uit Exloo geen scherpschutter bleek, won Snippe uiteindelijk toch. De winnaar reageerde laconiek op de opmerkingen over zijn omgang met het geweer. “Ze hebben me niet voor niets achter het bureau gezet.”

Toch waren de vijf schoten wel van belang voor de uiteindelijke eindrangschikking op het podium. Jan Hulzebosch, een verre achterneef van Erik, bleek wel over een scherp vizier te beschikken. Hij passeerde daardoor toch nog een enkeling die voor hem was geëindigd na het lopen en het schaatsen en kwam op de derde plaats uit.