Genezend medium Jomanda straalt eerstejaars studenten in

UTRECHT - “Zal ze haar blauwe jurk aanhebben?” Nieuwsgierig kijken de ruim vijfhonderd studenten naar de deur van de collegezaal waardoor ieder moment het genezend medium Jomanda kan verschijnen.

Jomanda was gisteren uitgenodigd voor een 'studie-instraaldag', georganiseerd door de Utrechtse Faculteitsvereniging der Sociale Wetenschappen Alcmaeon. Voor een luttel bedrag wilde het Tielse medium wel antwoord geven op prangende vragen van eerstejaars studenten, zoals 'zal ik snel een kamer krijgen' of 'heb ik de goede studierichting gekozen?'

Ofschoon het medium niet meer zo'n hype is als een paar jaar geleden, blijft zij toch een sensatie. Studenten moesten ieder een bloem meenemen, daaraan hingen zij een kaartje met hun vraag. Via de bloemen zou Jomanda vanuit 'Gene Zijde' het antwoord geven.

Daar verschijnt ze, geen blauwe jurk, wel een roze rok en turquoise trui. En nuchter als altijd. Als de voorzitster van Alcmaeon in de microfoon vraagt: 'ben ik óók te verstaan?, zegt Jomanda droog: 'dat is minder belangrijk misschien'.

Komen er nu veel studenten af op Jomanda's healings in de Evenementenhal in Tiel? wil de voorzitster weten. “Steeds meer studenten bezoeken mij” bevestigt Jomanda. Dit antwoord veroorzaakt gelach in de collegezaal. “Zijn studenten kritischer?”, vraagt de voorzitster verder. Jomanda: “Nee hoor”. “Hoe gaat die overgang van de gewone Jomanda naar het medium Jomanda?”, vraagt een student uit de zaal. “Het gebeurt als het mag gebeuren” antwoordt Jomanda. “Maar is dat niet lastig in sociale contacten wanneer het medium ineens opduikt?” Jomanda: “Het is meegenomen als het medium wat zegt, daar kan de ander zijn voordeel mee doen”.

Tijd voor de beantwoording van de persoonlijke vragen. Het medium loopt naar de bloemen en pikt er een zonnebloem uit. Wild zwaait ze met de bloem rond. Maar daar had ze al voor gewaarschuwd. “Schrik niet, ik sla en ik doe, maar dat gebeurt via mijn handen.”

Met de verminkte zonnebloem in haar hand zegt ze tegen een student: “Het is duidelijk, jij draait in een cirkeltje rond, laat je verleden maar los.”

Ze pakt een bosje rozen uit een emmer. Het water druppelt eruit. Jomanda: “Lekkage is dit. In de keuken. Van wie komt dit bosje?” Het is afkomstig van een groepje studenten. “Heeft iemand van jullie lekkage in de keuken?” “Ja”, zegt een van hen perplex.

Dan pakt Jomanda twee robuuste bloemen en houdt ze op de kop. De ene steel is langer dan de andere. “Er is hier iemand in de zaal wiens ene been langer is dan het andere. Dat wordt gelijk getrokken.” Ze geeft de bloemen aan een jongeman. “Is jouw ene been langer dan het andere?” De jongen knikt. “Dat komt goed”, zegt Jomanda. Studenten beginnen elkaar verontrust aan te kijken. Een meisje klaagt over opkomende hoofdpijn. “Willen de mensen met een opgeblazen gevoel naar voren komen?” vraagt Jomanda. Zeker vijftien studenten lopen naar voren. “Pak de bloem waarnaar je geleid wordt en neem contact op met de persoon van wie de bloem afkomstig is. Jullie hebben iets gemeenschappelijks.”

Jomanda roept alle vijfhonderd aanwezigen op te gaan staan. “Stel een vraag over je gezondheid”. De zaal is nu muisstil en denkt ingespannen na. “Wil nu iedereen die tintelende handen en voeten heeft gaan zitten”. Een grote groep strijkt neer. “Wil nu iedereen die pijn heeft in z'n onderrug gaan zitten”.

Na een lange opsomming staat er nog een bescheiden groep. “Degenen die nu nog staan kunnen beter voorlopig geen vlees eten”, zegt Jomanda.

Een lid van de faculteitsvereniging zegt stellig: “Ik ben sceptisch”. En die jongen met die twee ongelijke benen dan? “Toeval”, zegt ze kort. “Ik geloof wel dat er meer is. Maar dit...je moet er gewoon niet te diep over nadenken.”