Optie-virus

De top van het Nederlandse bedrijfsleven lijkt danig besmet met een gevaarlijke virus dat het ego opblaast. De slachtoffers van het virus noemen zich meestal manager. Ze zijn er heilig van overtuigd dat winstmaken vooral hun verdienste is en zij om die reden een excessieve aanspraak op de winst mogen maken met onder meer een ruime toedeling van opties.

Het geloof in de vanzelfsprekendheid van deze aanspraken is zo groot dat de topman van Unilever, Tabaksblat, furieus tekeergaat tegen pogingen om de winst evenwichtiger te verdelen.

De beste mensen moet je goed belonen, is zijn stelling. Iedereen die het anders wil maakt zich schuldig aan 'schijnheilige verontwaardiging'. Ook de werkgeversorganisaties VNO-NCW staan niet te trappelen om opties te reguleren.

Hoe bekrompen deze opgeblazen ego's zijn blijkt pas goed als men zich realiseert met z'n hoevelen winst wordt gegenereerd. Daarvoor zijn niet alleen aandeelhouders en managers nodig, maar ook werknemers, consumenten en vooral niet te vergeten een overheid die zorgt voor goed onderwijs, een goede infrastructuur en wat al niet. Tabaksblat heeft gelijk dat je je mensen goed moet belonen, maar dan ook allemaal en niet alleen een toevallige elite die vanuit een machtspositie eenzijdig de krenten uit de pap denkt te mogen halen.

Gelukkig blijkt het optie-virus vatbaar voor een anti-virus. De ING-top krabbelde deze week terug en halveert zijn optieregeling en de Rabobank (die overigens niet met aandelen werkt en dus ook niet met opties) presenteerde een fraai alternatief: opfrisverlof voor hard werkende managers.

Nu Wim Kok nog. Aan de vooravond van de verkiezingen keerde hij zich nog fel tegen deze 'excessieve verrijking'. Maar tussen droom en daad dienen zich nogal eens bezwaren aan. Zoals de vorming van Paars II.