Andere planeet

Ergens half november was Willem Duys de hoofdgast van Astrid Joosten in het Vara-programma 'De show van je leven'. Onderdeel daarvan is dat de gast gevraagd wordt een uitdaging aan te gaan.

Duys zegde toe Judith de Bruijn een week lang te zullen coachen als ze begon met haar nieuwe programma 'De late ochtend' bij de Avro. Niet meer vernomen of Duys zich daar eind december ook daadwerkelijk mee heeft bezig gehouden. Maar iets van de Duys-methode is zeker blijven hangen. Hij wist in zijn tijd niet wat voor onderwerpen er voor hem waren uitgezocht, hij begon gewoon en zag wel waar het schip strandde. Judith de Bruijn weet bij de gratie van weekthema's wel wie er allemaal komen - en dan strandt het schip.

Deze week ging het over de pers. Sportjournalist Ben de Graaf nog nooit met zoveel gêne zien staren naar zijn pijp, dubbend of hij nog wel moest ingaan op de kwebbelvraagjes van de dinsdagmorgen. Want dat is het kenmerk van De Bruijn; ze weet wat er komt, ze heeft een stapel kaartjes met vraagjes voor zich liggen, maar in het vuur van de onderneming werpt ze zichzelf, met haar volledige geestelijke bagage, gaarne in de strijd. (Zag woensdagavond het spelletje 'Get the picture', dat ze ook presenteert en waarin ze niet op kon tegen een nog veel grotere kwebbelaar van een kandidaat, tot ze uiteindelijk zicht- en hoorbaar geïrriteerd deze winnaar zo snel mogelijk wegwerkte).

Gistermorgen waren de roddelbladen aan de beurt, waarbij ze Story's Evert Santegoeds meer dan ruim baan gaf. Ik krijg niet gauw een rooie kop van de televisie, maar in dit geval toch een paar keer geroepen: hier hoor ik niet bij, dit komt van een andere planeet. U schrijft ook over de relaties van politici, wie bijvoorbeeld? Nou, zei Santegoeds en zocht een veilige haven, Erica Terpstra bijvoorbeeld. De Bruijn: “Oh ja? Vast met een schaatser of zo, ha, ha.”

Maar er zijn ook politici die meewerken, vervolgde ze, want dat stond op het kaartje, en ze toonde een oude Brandpunt-opname met Frits Bolkestein, die zich wel eens door Privé had laten interviewen. Daarin vertelde hij dat de mensen gerust mochten weten wie die blonde vrouw uit 'Medisch Centrum West' steeds naast hem was, want daarmee is hij getrouwd. De Bruijn tegen Santegoeds in opperste verbijstering: “Dat wist ik helemaal niet. Hoe heet ze?” Femke Boersma, gooide de riooljournalist er vakkundig uit. Nee, nee, dat zei d'r even helemaal niks.

Kort daarop kreeg ze ook nog last van filosoferen over wie er dan wel roddelbladen lezen. Vrouwen zeker, want die roddelen graag. Nou, legde Santegoeds uit, er werken voornamelijk mannen op de redacties. De Bruijn: “Jaha, maar dat zijn homoseksuelen, die roddelen ook graag.”

Het is natuurlijk dagtelevisie, er kijkt vrijwel niemand naar en het kenmerk ervan is een grote mate van onnozelheid in het talkshowachtige gedoe, maar zelfs voor dat genre zit de Avro met 'De late ochtend' toch echt de kruimels van de bodem te schrapen.

En dan had dezelfde omroep woensdagavond al een ferme gooi gedaan naar de weekprijs voor het domste programma met een aflevering van 'Close up' over pin-up girls. Eindelijk weer een programma waarbij je dacht: dat is 'm, die ouwe Avro van Van der Zee, Lugtenburg, Verhoeff. Het lag ook wel heel erg aan de manier waarop Tineke de Groot de gewaande documentaire aankondigde, namelijk als een film die ons het uitzicht bood op die vermaarde opprikmeisjes 'als een soort verstilde sensualiteit'. En ze sloot af met een zo welgemeend 'veel plezier', dat er slechts onbeduidendheid kon volgen. En dat werd dan inderdaad ook met bakken vol op het scherm geworpen. Het bleek te gaan om een Franse vertoning, die in Amerika gesleten moest kunnen worden, dus zonder enige uitdaging of diepgang, volgehangen met clichés, zowel in woord als beeld, en opgepompt met onzin en domheid. Het was op z'n best een mislukte vogelvlucht.

Het verschil tussen sekssymbolen en pin-ups werd niet eens aangeduid. De geschiedenis werd op de gekste manier verhaspeld als zijnde een rechte lijn van Toulouse Lautrec naar de 'Playmate van de maand'. Met Jane Fonda als de leidster van de seksuele revolutie en de vrouwenemancipatie. Het geheel op z'n sufst, truttigst en strak preuts geïllustreerd. Een programma alsof er niemand tevoren naar had gekeken onder het motto: doe maar iets met bloterige meiden want dat scoort ook goed bij de commerciëlen. Waarschijnlijk is het zo gegaan, dacht ik gisteren tijdens 'De late ochtend'.