Heibel

Houden jullie nog een beetje van Catherine Keyl? Ik niet, want ik vind het een rottig viswijf met een debiele klerenkast. Die programma's ook. Wat was dat nou hiervoor? Onze Onbevlekte Moeder Gans die nederdaalt in de SM-kelders? Dat gaat toch van z'n leven niet goed. Een hele ervaring, verzuchtte ze af en toe in een interview. Ja, dat zal wel. Daar kom je dan, met een midlife crisis van catastrofaal formaat, je dure make up en je Libelle-imago. Dat lijkt mij ook een hele ervaring ja. Na een tijdje houdt dat programma eindelijk op. Gelukkig, denk je dan, de vrouwelijke versie van Lee Towers (compleet met bril en bijbehorende accessoires, net zoiets als Baby Born maar dan van Wehkamp,) is gesteriliseerd en zit nu in een doorzongrot haar wonden te likken.

Maar nee.

Een talkshow.

Luistert naar de naam: Catherine.

Au.

Daar staat ze dan zowat dagelijks als rip-off van Amerika met dit verschil dat ze slechter is. Bij Ricky Lake of Jerry Springer schreeuwen ze tenminste nog hard, staat de censuur-piep zowat permanent aan en als je geluk hebt, krijg je een korte vechtpartij als resultaat. Maar nee, bij Catherine huilen ze alleen maar. En pauzeren ze heel lang. En halen ze zo bevend adem. Ik ben dan ook verbaasd dat ze maar tot nummer 9 kwam bij de top 25 van Irritante Nederlanders die laatst in de Nieuwe Revu stond. Nummer 1 mocht ook wel hoor. Want Catherine is niet leuk. Catherine is helemaal niet leuk. Leest Catherine deze column?

Ik hoop het.

Dat lijkt me namelijk wel leuk.