Verzekeringswezen heeft alle vertrouwen in experiment met 'fraudeloketten'

AMSTERDAM - Bij het 'fraudeloket' van het Verbond van Verzekeraars zijn de afgelopen drie maanden ongeveer honderd schadeclaims met een luchtje aangemeld. Dat is wat minder dan was verwacht. De verzekeringsbranche streeft er niettemin naar medio volgend jaar zo'n 400 verdachte zaken te hebben doorgeven aan politie en justitie. “Dat aantal halen we beslist”, aldus een woordvoerder van de verzekeraars.

Schadeverzekeraars schatten dat er jaarlijks voor bijna een miljard gulden valse claims worden ingediend. Geknoei met levens- en ziektekostenverzekeringen zou zelfs enkele miljarden belopen. In het bankwezen wordt naar verluidt jaarlijks voor honderden miljoenen gefraudeerd. Door de verzekeringsfraude betalen Nederlandse huishoudens per jaar zo'n 150 gulden 'te veel' voor hun polissen, want verzekeraars berekenen de schade door aan de consument.

Justitie onderzoekt inmiddels zo'n vijftig fraudezaken, die door verzekeraars, banken en creditcardmaatschappijen zijn aangedragen. Onlangs nog werd door het landelijke rechercheteam (LRT) een grote fraude met creditcards opgelost. Via een nepwinkel op het Internet probeerden twee mannen creditcardmaatschappijen voor zestien miljoen gulden op te lichten. Ze hadden creditcardgegevens gebruikt van een gestolen cliëntenbestand van IBM Nederland.

De fraudeloketten bij justitie en bedrijfsleven zijn een experiment. Het Verbond van Verzekeraars heeft in mei de aangesloten verzekeraars opgeroepen hun fraudezaken door te geven aan een meldpunt, van waaruit zaken aan het landelijke fraudeloket worden doorgestuurd.

Het landelijk bureau van het openbaar ministerie in Rotterdam stuurt zaken, die voor opsporing en vervolging in aanmerking komen, vervolgens door aan 'fraudeclusters' bij de grotere regiokorpsen in Nederland. Daarnaast zijn er fraudeteams gevormd in de regio's oost, zuid en noordwest. Ook het LRT kan op fraudes worden gezet.

Individuele verzekeraars zijn uit concurrentieoverwegingen niet scheutig met het geven van informatie over de omvang van fraude. Aegon is één van de weinige verzekeringsmaatschappijen die onlangs met summiere gegevens naar buiten kwamen. Het bedrijf meldde dat bij bijna de helft van de bedrijfsbranden sprake is van brandstichting. Bij ruwweg één op de drie aangestoken branden is de verzekerde zelf betrokken. Aegon becijferde dat jaarlijks zo'n 93 miljoen gulden gemoeid is met frauduleuze claims na brandstichting. Bij één op de twintig diefstallen van auto's wordt fraude aangetoond.

Aegon heeft een team van tien fraudebestrijders in dienst, die jaarlijks voor ongeveer twintig miljoen aan fraudes ontdekken. De instelling van een meldpunt betekent voor Aegon niet dat het eigen fraudebeleid wordt aangepast. “We zien het als een aanvulling”, aldus een woordvoerder. “Er blijven voldoende zaken over die we zelf zullen onderzoeken. Ook op preventiegebied is er nog genoeg te doen.”

De verzekeraars die zijn aangesloten bij het Verbond van Verzekeraars, moeten hun interne fraude-informatie volgens de nieuwe aanpak ter beschikking stellen. Jaarlijks moeten ze een overzicht van omvang en frequentie van fraudezaken bij het verbond afleveren. De fraude-aanpak in het verzekeringswezen is vastgelegd in een protocol waarin veel aandacht is voor tussenpersonen, die in de helft van de gevallen al of niet bewust een rol spelen in fraudegevallen. De verzekeraars en de politie zullen in het project kennis en ervaring uitwisselen. De politie verwacht te kunnen leren van de expertise die verzekeraars hebben opgedaan bij het opsporen van brandoorzaken.