Schiphol

Sinds VVD-leider Bolkestein vorig najaar (later ook met instemming van de coalitiepartners) een gedoogstatus bepleitte voor Schiphol weten we uit welke hoek de wind waait: de luchthaven mag blijven groeien en de gevolgen die dat heeft voor het milieu moeten we kennelijk maar zo goed en zo kwaad als het gaat op de koop toe nemen.

Echt verbazingwekkend is het daarom niet dat minister Jorritsma de Commissie geluidshinder Schiphol advies heeft gevraagd over het aanpassen van de geluidszones van de luchthaven, teneinde meer vluchten mogelijk te maken. Milieugroepen en omwonenden van de luchthaven hebben boos gereageerd op deze poging tot wetsovertreding. Zij zullen zich echter moeten troosten met de dode mus van Jorritsma, namelijk dat zij onverminderd vasthoudt aan het beginsel van 'selectieve groei'.

Dat zal dan wel. De goede verstaander van deze minister weet echter dat voor haar 'selectieve groei' vooral ook groei betekent. Dat was al zo toen zij vorig jaar luchtvaartmaatschappijen de oorlog verklaarde en het er even op leek dat Schiphol de pin op de neus zou krijgen. Inmiddels weten we dat die actie vooral bedoeld was als shocktherapie om de publieke opinie onder druk van rampspoedverhalen ontvankelijk te maken voor verdere groei. Het werkte: het kabinet accepteerde een inbreuk op de regels.

Voor één keer, heette het. Maar ook dat blijkt nu relatief. Zo langzamerhand vraag je je af wanneer de politiek de kiezer even serieus neemt als de economische problemen van Schiphol. Want laten we wel wezen, die poespas iedere keer is knap ongeloofwaardig. Kom er dan rond voor uit dat het niet mogelijk is van twee walletjes te eten, te weten economische groei en milieu. Maak een keuze, dat is met het oog op de komende verkiezingen wel zo eerlijk.