Elfstedentocht

Als het bestuur van de Vereniging De Friesche Elfsteden op dezelfde manier als vorig jaar beslist had, zou er zaterdag zeker geen Elfstedentocht zijn. Het bestuur hield toen consequent vast aan twee uitgangspunten: de ijsvloer moest op het moment dat de beslissing viel op het hele parcours, een enkele kluunplaats daargelaten, voldoende sterk zijn voor alle deelnemers van wedstrijd- en tourtocht. Voorts zouden na dat besluit minimaal drie etmalen moeten verstrijken om de zaken organisatorisch van de grond te krijgen.

Op die uitgangspunten is verleden jaar zware kritiek uitgeoefend. Ten onrechte, zo hebben wij toen op deze plek betoogd. Het bestuur had terecht de rug rechtgehouden en was niet gezwicht voor de intense druk van schaatsliefhebbers en commercie om af te stappen van de eigen uitgangspunten. In een ledenvergadering werd de zaak later ook nog intern uitgevochten, waarbij het bestuur moeiteloos overeind bleef en geprezen werd voor zijn consequente houding.

Maar een jaar later blijken de toen door dik en dun verdedigde uitgangspunten naar de prullenbak verwezen. De periode van drie dagen voorbereiding is teruggebracht naar twee en de tocht is uitgezet in de verwachting dat het ijs op zwakke plekken de komende etmalen nog zal aangroeien.

Wij gunnen de schaatsers hun tocht (al neemt de gekte vaak bizarre vormen aan), en wij gunnen het bestuur van de Friesche Elfsteden het genoegen een tocht te organiseren. Toch blijft de vraag ons bezighouden of die tot en met vorig jaar gehanteerde uitgangspunten wel zo slecht waren. Of is een koppig volgehouden Friese traditie hier toch bezweken onder de druk van iedereen die graag schaatst, c.q. daaraan wenst te verdienen?

Met dat laatste valt alleen te leven zolang de Elfstedentocht niet uitgroeit tot een commercieel circus. Want de tocht der tochten is tot nu toe een zaak van vrijwilligers gebleven, en dat moet vooral zo blijven.