Emotion (1)

SUPERSHIFT IS OOK PER E-MAIL BEREIKBAAR. ADRES: supershift@trouw.nl

Waarschijnlijk hebben alle elektronicagiganten (Sony, Philips en PTT Telecom bijvoorbeeld) daarom ook jonge, hippe promotieteams op de beurs rondlopen. Die van PTT Telecom (met als doel: maak duidelijk dat de zaktelefoon 'hi' bij uitstek voor de jonge dynamische, doch particuliere klant geschikt is), doet het met een basketbal. Dat heeft niets met de telefoon in kwestie te maken, maar staat wel hip en jong.

Sony promoot onder de zestienjarigen vooral de Ippy, de walkman in een snelle uitvoering. Geen basketbal bij die stand, maar een rollerskate-team. Zij hebben een dubbelfunctie op de beurs: behalve dat ze laten zien dat een walkman het heel goed doet op rolschaatsen, staan naast de skatebaan waarop ze hun dubbele salto's vertonen tientallen Sony-videocamera's opgesteld. Door het skaten op te nemen kunnen bezoekers zien hoe goed die camera's werken.

Voor de beurs is behoorlijk wat reclame gemaakt. Sinds 15 september vroeg Spock zich op 625 billboards, overal in het land, af: 'What on eath is emotion?'. Nu weet iedereen die Engels spreekt daar ongeveer wel het antwoord op, maar de beginletter van het woord was een wat rare 'e'. Twee weken geleden kregen diegenen die nog steeds niet hadden uitgevonden dat het hier ging om een moderne versie van de Firato op diezelfde 625 billboards te zien dat het ging om 'The greatest multimedia show on earth'.

Of het inderdaad de beste show is weet niemand. Voor wie alle beschikbare draadloze telefoons bij elkaar wil zien is dat wellicht het geval. Of voor diegenen die het nieuwste op het gebied van autoradio's willen horen. Of voor mensen die de nieuwste televisie in huis willen halen, de grootste computer of nog steeds niet weten hoe Internet werkt, en dat toch graag zouden willen zien.

Emotion (2)

Want veel meer is er niet: het is een opeenstapeling van Nederlandse en Japanse televisiemerken, van computefabrikanten en telefoonmaatschappijen. En om het nog ingewikkelder te maken levert iedereen zo ongeveer hetzelfde: de PTT doet ook in Internet-aansluitingen en Philips en Sony doen ook aan draagbare telefoons. Dat heeft tot gevolg dat maar liefst drie televisiefabrikanten op de beurs om het hardst roepen dat zij de eerste platte televisie tentoonstellen.

Sony en Panasonic hebben er allebei een die weliswaar plat is, maar waar alleen iets op te zien is als je er recht voor zit. Het scherm is opgebouwd uit vloeistoffen, net als bij draagbare computers. 'Plasmaschermen' heten ze. Die van Sony (zeven centimeter) is nog net iets dunner dan die van Panasonic, die tien centimeter diep is. Ook Grundig maakte een plat beeldscherm. En Pioneer. Maar ook onze eigen Philips, die het dan weer zònder plasma doet. Die kun je dus ook van opzij bekijken. Als je het ding al zou kopen: het toestel kost 22.000 gulden.

Maar dat is alweer een voorsprong op Sony, dat wel een platte televisie op de beurs heeft, maar nog niet in de winkel. Net zo min als de opvolger van de walkman, de portable movieman, in de winkel te koop is. Dat is een soort brilletje waarbij achter de glazen een 'film op grootbeeldformaat' voorbij komt. Het apparaat bestaat al, maar is via een snoertje verbonden aan een video-cd-speler. En die video-cd's zijn in Europa nog niet in de maak. “In Japan zijn er al 7000 video-cd-titels verkocht”, meldt Sony echter opgewekt.

Wèl in de winkels is de nieuwe opname-cd van Sony, nog kleiner dan een floppy. Om die te kunnen afspelen of om ermee te kunnen opnemen zijn er ook allemaal nieuwe apparaten, van walkmans tot stereo-installaties, te koop. Volgens Sony wordt deze muziekfloppy dè standaard de komende jaren, net als de opneembare video-cd. Maar die bestaat dan weer niet op de consumentenmarkt.

Onder het hoofdstuk 'Toekomst' levert Sony ook een speciale documentatiecomputer, waarin te bewaren documenten kunnen worden ingescand, geordend en wanneer dat nodig blijkt weer kunnen worden uitgeprint. Een kleinere versie van de archiefkast dus. Ook dat apparaat werkt op de mini-disc schijfjes die de standaard zouden moeten gaan worden, waarmee ook muziek moet worden opgenomen en afgespeeld en zelfs fototoestellen mee zijn uitgerust.

Emotion (3)

Wat betreft de televisie heeft iedere fabrikant zijn pijlen gericht op het breedbeeld. Die toestellen zijn verkrijgbaar in alle mogelijke uitvoeringen. En terwijl de televisie weliswaar platter, maar ook breder worden, worden de andere apparaten alleen maar kleiner. Een digitale videocamera van JVC (limited edition), die overigens werkt met cassettebandjes in plaats van de mini-discs van Sony, is even groot als twee pakjes sigaretten. En de nieuwste geluidsboxen van Bose zijn ongeveer even groot als een blikje cola.

Wat betreft computers, want die zijn er ook zat op 'Emotion', verandert er helemaal niets. Beeldschermen zijn iets groter, maar wie eerder verstandig was bestelde al een groter scherm dan er standaard bij een computer geleverd wordt. Compaq heeft in de nieuwe serie multimediacomputers iets veranderd aan de vorm van de knoppen, die daardoor 'revolutionair' ergonomisch zijn geworden. En diverse fabrikanten van computers doen alsof telefoneren met een camera op de computer, waarbij de bellers elkaar kunnen zien, een geweldige noviteit is. Maar dat kon met precies hetzelfde programma vorig jaar ook al.

Dat geldt ook voor telefoons en piepers. Hoewel pieperfabrikanten zich van elkaar onderscheiden door bijvoorbeeld steeds meer regels op het schermpje te laten verschijnen, of het ding ook te laten trillen als er bericht is, blijft het over het algemeen hetzelfde apparaat. En de telefoons-zonder-snoer blijven ook maar steeds dezelfde, hoewel er duizenden verschillende uitvoeringen te krijgen zijn en allerlei onbekende telefoonmaatschappijen zich op die markt hebben gestort. De openklapbare telefoon van Nokia is daarop een uitzondering. Want hoewel het demonstratiemodel op de beurs niet functioneerde, schijnt dat ding alles te kunmnen. Faxen, e-mailen, netsurfen, gewoon bellen en organiser spelen.

Maar het allerleukst op de hele multimediabeurs is het nieuwste spel van Philips, dat op de televisie werkt. Omdat het heel erg groot en erg lelijk is, en het iets doet wat iedereen kent: flipperen. Een plastic kast van flipperkast-breedte wordt op de tv aangesloten en daarop verschijnt het beeld van een flipperkast. Met de knoppen aan de zijkanten van de plastic kast kunnen de flippers bewogen worden. En inderdaad, het voelt precies hetzelfde als in het café. Dat hadden de zestienjarige elektronicafanaten op de beurs ook al snel in de gaten.