Bruid wil niet te bloot, maar wel de benen laten zien/Trouwlocatie al even belangrijk als jurk

Met zijn tweeën op de fiets naar het stadhuis is uit. Bij trouwpartijen wordt weer veel aandacht aan het decorum besteed. Maar van een enkelvoudige trend is geen sprake. Sommigen willen traditioneler dan ooit, anderen eigenzinnig-modern - het mag in elk geval niet gewoon zijn. Stéphanie van Broekhoeven en Elise Linthorst ontdekten een gat in de trouwmarkt: de trouwjapon die bij je persoonlijkheid past.

Zij loopt altijd in een rok tot vlak onder haar billen. Dus ook op haar trouwdag, want daar voelt ze zich lekker in. Overdag ging ze in een strak kokertje met een transparante overslag, 's avonds werd de benensluier vervangen door een roze plastic billenschortje. Het trouwpakje werd ontworpen door Stéphanie van Broekhoven (29) en Elise Linthorst (27), eigenaren van Bride Side/Night Sight. Hun klanten houden er niet van op hun trouwdag ineens de ingetogen witte bruid te zijn. Ze willen zichzelf zijn, uitdagend, sexy of sportief, maar dan net iets meer dan gewoonlijk. “Ze zoeken iets aparts, waar ze zichzelf in kunnen vinden”, zegt Elise Linthorst.

In de etalage aan de Amsterdamse Weteringschans hangt een witte jurk. Maar het lijkt of er grijze vlekken op zitten. Dichterbij gekomen vormen de vlekken zich tot foto's, met lijstjes van kant. Zwartwitfoto's uit vervlogen jaren.

“Kijk, daar zit de bruid als klein meisje op het strand. En op de achterkant is een vergeelde foto van een ex te zien. Op de plaats van het hart hebben we de bruidegom afgedrukt”, vertelt Stéphanie van Broekhoven. Deze jurk is niet in opdracht gemaakt. Hij hangt er ter inspiratie voor de klanten.

“De aanstaande bruiden komen meestal binnen met een vaag idee, waarmee wij gaan spelen.” In de oranje oase van ronde en gebogen vormen - “een vriend van ons heeft de winkel ontworpen” - worden foto's bekeken en voorbeeldjurken gepast. Dan maken ze een proefjurk van katoen. Het is nog nooit voorgekomen dat vrouwen in deze fase het ontwerp radicaal wilden wijzigen. “Omdat ze er langzaam naar toe gegroeid zijn”, denkt Van Broekhoven.

Elk ontwerp moet uniek zijn, vinden zij. Niet alleen is dat leuker voor de bruid, maar ook voor henzelf. Na hun opleiding bij de confectieschool 'Mr. Koetsier' kwamen ze terecht op de inkoopafdeling van een warenhuis. Daar ging steeds dezelfde kleding door hun handen. “We hebben alle twee van jongs af achter de naaimachine gezeten. Ik maakte zelf de jurkjes voor mijn barbiepoppen. Diezelfde creativiteit kan ik nu kwijt in de bruidsjurken”, zegt Linthorst.

Het trouwen heeft de stormen van de moderne tijd moeiteloos doorstaan. Mensen kijken niet vreemd meer op als je meedeelt dat je gaat trouwen. Je hoeft geen golf van kritiek te verwachten, integendeel: wie trouwplannen bekend maakt kan op enthousiasme rekenen. Maar de bruiloft moet wel wat voorstellen. Je moet op zijn minst een boot of tram huren om een leuke bruiloft te organiseren. Of de Utrechtse Domtoren, zoals Lombarts laatst voor een echtpaar deed.

Pim Lombarts organiseert met zijn Ceremoniemeesters veel thema-huwelijken. Een Venetiaans carnaval, een griezelpartij, een zigeunerfeest of bal masqué - hij draait er zijn hand niet voor om. “Onze locaties hebben een hoog anders-dan-anders gehalte”, schrijft hij in de klantenbrochure. De voormalige hotelier wil alleen huwelijksfeesten regelen waar hij zelf lol aan beleeft. “Doorsnee huwelijken doe ik niet.” Hij werkt voor tweeverdieners die “geen tijd en zin hebben en toch iets bijzonders willen”. Voor de organisatie brengt hij duizend tot tweeduizend gulden in rekening.

De Amsterdam Arena behoort binnenkort ook tot de mogelijkheden voor mensen die een ander decor voor hun huwelijk willen. Sinds de opening van het stadion hebben tientallen supporters gevraagd of ze er konden trouwen, zegt een voorlichter. De Arena overlegt nu met stadsdeel Zuidoost over de mogelijkheden. De F-side, de bestuurskamer en de koninklijke loge komen in aanmerking. Het gras helaas niet. “We zijn te trots op onze huidige middenstip. De mat is heilig.” En wie in Ajax-tenue wil trouwen kan in de winkel onder het voetbalveld terecht.

Ook in de Amsterdamse binnenstad wordt een nieuwe trouwlocatie gerealiseerd. In het Huis met de Hoofden, het 17de-eeuwse patriciërshuis aan de Keizersgracht dat onderdak biedt aan Monumentenzorg, wordt voor 80 000 gulden een stijlvolle trouwzaal ingericht. Deze moet de druk verminderen op The Grand, een al even klassieke en zeer gewilde trouwplaats in de hoofdstad.

Modern trouwen kan in Amsterdam trouwens ook. De Stopera heeft drie door kunstenaars ontworpen zalen, met elk een eigen karakter. Die van Wim T. Schippers en Jeroen Henneman zijn zeer in trek, volgens een voorlichter van de gemeente. De koele De Boerzaal naar ontwerp van Pieter Engels minder.

De diversiteit van trouwlocaties neemt toe en ook de behoefte naar eigenzinnig trouwen. Het is dezelfde trend waar Stéphanie van Broekhoven en Elise Linthorst op inspelen. Hun zaak begon twee jaar geleden toen een vriendin, die niks leuks kon vinden om aan te trekken, Linthorst vroeg iets voor haar te ontwerpen. Op de bruiloft kregen ze direct nieuwe opdrachten. De bruidsmarkt vinden zij ideaal, want commercie en creativiteit gaan hand in hand. “Bij bruidskleding kun je flink uitpakken omdat mensen er geld voor over hebben.” Een Bride Side/Night Sight-japon kost tussen de twee- en vijfduizend gulden.

Hun winkel wordt veelal bezocht door de oudere bruid, tussen de dertig en veertig jaar. Sommigen hebben een tijd samengewoond, anderen trouwen voor de tweede, soms derde keer. “Die voelen niet meer voor wit.” Ook hebben zij klandizie van de iets jongere, modebewuste vrouw. “Zij willen in hun trouwjurk het modebeeld terugvinden, bijvoorbeeld een broek met wijde pijpen. Vrouwen die zich daar lekker in voelen willen ook trouwen in wijde pijpen.”

In de winkel annex atelier is veel kleur te zien. Rood, roze, fluorescerend groen en paars. Vooral paarse tinten zijn in op het moment, verklaren de ontwerpsters. Kant is uit bij de hippe bruid. “Als vrouwen al kant willen, dan in kleur.” Wel in overvloed aanwezig is transparant. De zaak hangt vol met doorzichtige bloesjes en doorkijkjurken. Veel zijden organza en chiffon. Want kleur alleen is niet genoeg om er uit te springen op de trouwpartij tussen alle fraai geklede, al even modebewuste vrouwelijke gasten. “Als bruid onderscheid je je met opvallende stoffen.”

Behalve een onderscheidingsteken zijn de doorzichtige stoffen ook een manier om met vrouwelijkheid te spelen. De bruiden willen niet te bloot, maar wel hun benen laten zien, merken de ontwerpsters. Misschien is het zoals op het strand, realiseert Elise Linthorst zich. Verhullen en tonen tegelijk, dat is verleidelijk.

Hetzelfde thema komt terug in het lievelingsontwerp van Stéphanie van Broekhoven. 'The Empire' noemt ze het trots. De kelkvormige mouwloze jurk, waar de vrouw als een bloem uit oprijst, is bij het linkerbeen opgesneden tot boven het dijbeen en valt bij het rechterbeen tot over de enkel. Lang en kort, bedekt en bloot tegelijk.

De koninklijke jurk valt bij de bezoeksters - mannen komen nog steeds zelden mee- zeer in de smaak. Anders is dat bij de fotootjes-jurk uit de etalage. Het mag dan een trend zijn om het traditionele instituut zo persoonlijk mogelijk vorm te geven, de individualiteit reikt niet buiten alle grenzen. “Iedereen vindt de jurk vreselijk leuk, maar niemand wil hem hebben”, zeggen Van Broekhoven en Linthorst. “Daar heb je lef voor nodig.”