MUSA

We hebben inmiddels al weer twee weken achter de maag. Voor we over zo ongeveer een maand met z'n allen bontgemaskerd gek staan te doen in het zuiden van het land, heeft de gehele islamitische wereld, op een paar recalcitrante lui na, zich ondergedompeld in een maandlange hongerstaking. Eigenlijk een halve maand, want 's avonds mogen wij ons een ongeluk eten.

Veel, of eigenlijk de meeste van mijn vrienden vinden mij een beetje raar. Zo gek is dat nou ook weer niet, maar juist tijdens de ramadan, de vasten, begrijpen ze helemaal niets meer van me. Hoezo, waarom hongeren? Volgens hen is dat de grootste zonde die je begaan kunt tegenwoordig. Maar ten minste anderhalf miljard mensen per dag lijdt toch honger, kwantitatief en/of kwalitatief? Dat heb ik met aardrijkskunde geleerd. Ik ben echt niet de enige. Sterker nog, in het Westen vallen wij eigenlijk een beetje buiten de boot, juist omdat wij wél iedere dag te eten hebben. Een beetje met je tijd meegaan kan geen kwaad. Maar enfin, mijn zussen klagen steen en been tijdens de ramadan (en ik heb héél véél zussen...), niet omdat ze honger lijden, nee: omdat ze aankomen! En waarom komen ze aan tijdens het vasten? Omdat, zoals ik al zei, we ons immers de scheurbuik eten tijdens de late uurtjes, wanneer het donker is. Eigenlijk betekent het dus dat je je biologische klok zo'n 180 graden draait: je eet gewoon 's avonds in plaats van overdag. Wat zeuren we nou over honger? Kom op, vreten, vreten, vreten! En je bijtspijkers maar overuren maken.