Een tijdbom

In vergelijking met veel landen om ons heen mag de sociale woningbouw in Nederland er wezen. Zonder dat de huren de pan uitrezen, konden op grote schaal nieuwe woningen worden gebouwd en kon het verouderde woningbestand in steden worden gerenoveerd. En dat alles omdat de overheid goede woningen zo belangrijk achtte dat zij daar ruim subsidie voor overhad. Woningen waren zo belangrijk, dat de verschaffing daarvan niet uitsluitend aan de markt kon worden overgelaten.

In Trouw van gisteren rekende directeur Hamersma van de Nationale woningraad voor wat de huurder van de markt mag verwachten. Een kale woning zonder enige franje van pakweg 150 000 gulden zou inclusief de vaste lasten al gauw zo'n 1 300 (!) gulden huur per maand moeten opbrengen. Voor veel mensen eenvoudig onbetaalbaar. Maar juist daarom is er reden tot zorg, nu de overheid bezig is bouwsubsidies terug te draaien. Deze week bijvoorbeeld werd de eenmalige stimuleringsbijdrage voor de bouw van huurwoningen teruggebracht tot 5 000 gulden.

Natuurlijk, er bestaat ook altijd nog zoiets als de individuele huursubsidie. Die maakt veel goed, maar het is de vraag of dat afdoende is. Het is hoe dan ook een teken aan de wand dat veel woningbouwverenigingen verwachten de komende jaren veel minder te kunnen doen aan sociale woningbouw. Dat zou het begin kunnen zijn van een neerwaartse spiraal met als eindpunt verpauperde binnensteden. Het nu in gang gezette beleid zou daarmee weleens een tijdbom kunnen zijn onder toekomstige sociale verhoudingen. De Nationale woningraad heeft gelijk: dit beleid steekt schriel af bij de acht miljard gulden die de overheid (via de aftrek van hypotheekrente) jaarlijks over heeft voor de koopsector.