Kindermisbruik

Onlangs wezen het NOS-Journaal en Nova erop hoe minister Sorgdrager van justitie zo'n twee jaar terug een strenge aanpak van de kinderporno beloofde. Ik herinnerde mij die uitspraken. Achteraf doet het denken aan een belofte als in het Iraanse spreekwoord dat zegt: Als mijn oma een meisje was kon ze een jongeman trouwen. Dit spreekwoord gebruikt men als iemand met een belofte komt die hij nooit waar kan maken. Kinderporno is blijkbaar een groter probleem dan het ministerie aankan. Of wordt, zoals het soms lijkt, alles in Nederland getolereerd?

De aanpak van de kinderporno was tot heden niet serieus genoeg dus breidt die zich als een epidemie uit. En dus worden er steeds meer kinderen beschadigd. Nu blijken bij de 'bestrijding' van seksualiteit en porno met kinderen de instanties in Nederland net zo effectief langs elkaar heen te werken als in België in de Dutroux-affaire. Schandalig, zo'n laksheid. Nederland lijkt veel respect voor kinderen te hebben: afschaffing van kinderarbeid, kinderbescherming, noem maar op. Maar in de laksheid tegenover pornografische kindermishandeling toont dit land zich dubbel.

In mijn werk kom ik veel slachtoffers van kindermisbruik tegen en hoor ik droevige verhalen. Ik merk hoe zij voor hun hele leven beschadigd zijn en hoe ongelukkig zij zich voelen. Zoals bijvoorbeeld een gezin waarmee ik werk, waarvan alle gezinsleden hun misbruikervaringen hebben. Alle vormen zijn er vertegenwoordigd. De man vertelde over zijn moeilijke jeugd. Zijn ouders hadden niet zoveel geld en hij had als jong kind wat bijverdiend als hulpje van een winkelier. Zijn ouders waren trots op hem en blij met het geld dat hij verdiende, maar zij hadden geen idee wat die winkelier met hem deed. Aan de manier waarop hij zijn handen in elkaar wreef kon je merken hoe moeilijk het hem viel om dit te vertellen. Seks was voor zijn ouders taboe, wat hem geslotener maakte. “Ik heb alles verloren”, zegt hij, “mijn waarde, mijn leven, alles.” Hij heeft met vluchtelingen als ik te doen, “maar”, zegt hij, “wie in een oorlog een been verliest, kan daarna een kunstbeen aangemeten krijgen. Maar dit kun je niet met kunstmiddelen verhelpen.” Hij was agressief geworden: een woedende, gesloten jongen. Een niet-normaal kind.

Terug bij zijn vrouw zegt hij dat ook zij misbruikt is. Zij rookt de ene sigaret na de andere, kijkt weg en zegt: “Het is moeilijk om jou mijn jeugd te vertellen, heel moeilijk. Waar moet ik beginnen?” Ik blijf stil. Dan vertelt zij via omtrekkende bewegingen hoe zij door een getrouwde buurman is verkracht. Jarenlang hadden ze hem als goed gekend. Die buurman bedreigde haar als zij er iets over zou vertellen. En dit deed oude angsten bij haar oplaaien. Vroeger, na het overlijden van haar moeder, was zij als jong meisje jarenlang door haar vader seksueel misbruikt. Voor de buitenwereld leek hij een nette man - een goede, zorgzame vader. Toen ze groter werd ging ze beseffen dat dit geen normale relatie was tussen kind en vader. Maar juist toen werd zij zwanger en regelde haar vader dat ze in contact kwam en trouwde met een kennis van hem. Haar man is meer dan tien jaar ouder. Toen zij uit huis ging kwam haar jongere zusje aan de beurt. Allemaal moeten ze allerlei pillen slikken om rustig te worden. Ze zijn zo voor hun hele leven beschadigd - altijd hebben ze wel wat, waardoor anderen wel eens genoeg van hen krijgen. Zij leven voortdurend in een soort paniek en zijn vaak agressief. Ze benijden anderen om hun geluk. Ik ben niet in staat hun hele wond te genezen, maar kan hun pijn wel een stukje verlichten. Wat een nachtmerrie ondervonden die mensen. Die raken ze nooit meer kwijt.

Toen vorige week het nieuws over kinderporno centraal stond, ontdekte ik bij hen nog een schending. Dat hun dochter als kind meermalen door een familielid was misbruikt, wist ik. Maar dat die man foto's maakte van steeds bloter 'fotomodelletje spelen', hoorde ik nu. Ook dat kind is van top tot teen beschadigd. Het kinderporno-nieuws rakelt alles weer op en maakt het leven van dat gezin moeilijk. “Ze luisteren niet en geloven ons niet”, uit die man zijn klacht.

Deze problemen moeten echt serieuzer genomen worden, zowel door huisartsen en psychische hulpverleners, als door politie en justitie. Laat men niet te lang wachten met het schoonvegen van Internet en vooral met het bestrijden van de pornoproducenten. Seksueel misbruik is een veel groter probleem dan de meeste mensen aannemen.