Israël, en met name premier Sjimon Peres, staat dezer dagen voor pijnlijke dilemma's. Vergeleken bij de verwoestende aanvallen van de Hamas en de Islamitische Djihad die verleden maand aan meer dan zestig mensen het leven kostten, lijken de raketaanvallen door de strijders van de pro-Iraanse Hezbollah op het noorden van Israël, speldenprikken.
Maar net zo goed als Israël het zich niet kon veroorloven dat zijn bevolking in de wurggreep van de zelfmoord-terroristen werd gehouden, kan de regering van Peres het zich niet veroorloven dat tienduizenden Israëliërs dagen en nachten in de schuilkelders moeten doorbrengen - zeker niet met verkiezingen voor de deur.
Natuurlijk gaat de vergelijking mank. Want terwijl de strijd van de extremisten van de Hamas en de Islamitische Djihad gericht is tegen het vredesproces en het bestaan van Israël en hun aanslagen plaatsvonden in hartje Israël, bestaat er tussen Israël en de Hezbollah een bizar soort modus vivendi en is het keer op keer een schending van die modus vivendi die de strijd doet oplaaien.
De strijd van de Hezbollah richt zich in de eerste plaats tegen de Israëlische aanwezigheid in Libanon, waar Israël een bufferzone heeft ingesteld. De meeste Israëliërs zullen beweren dat als die bufferzone er niet was, het noorden van hun land blootgesteld zou zijn aan aanvallen en infiltraties van diezelfde Hezbollah-strijders. Vast staat dat niet. En ook in Israël klinken stemmen, zachtjes maar hoorbaar, dat Israël er misschien beter bij zou varen als het zich uit het zuiden van Libanon zou terugtrekken. Waarbij het dan natuurlijk wel van zijn noorderbuur Libanon - en van de eigenlijke huisbaas daar, Syrië - mag eisen dat zij de grenzen naar behoren bewaken. Misschien kan het een voorschot zijn op het stroeve - een eufemisme? - vredesproces met Syrië. Tenslotte is het aanvaarden van die grenzen onderdeel van het accepteren van elkaar als buren.
En ook op dat punt dringt de (manke) vergelijking van het conflict in Libanon en de relatie tussen Israël en de Palestijnen zich weer op. Sinds de aanslagen verleden maand houdt Israël de grenzen voor de Palestijnen gesloten. Officieel begint in mei overleg tussen Israël en de Palestijnen over de definitieve oplossing van hun geschillen. Misschien is het tijd om ook daar te praten over echte grenzen tussen echte buren, ieder met een eigen politieke identiteit.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.