Modieus gelanterfant

Natuurlijk heeft de televisie een grote invloed gehad op de uitslag van de verkiezingscampagne.

Met als knettergekste resultaat dat de enige die van het zogenaamde slotdebat nog een inhoudelijke strijd probeerde te maken, namelijk Paul Rosenmöller, voor een paar zetels gestraft werd. Terwijl mevrouw Borst de schade beperkt kon houden met een innemend optreden en als toetje een dwaas stemadvies van premier Kok. Presentator Paul Witteman probeerder daarbij in vredesnaam dan maar leuker dan kritisch te zijn, wat ook al niet echt in het voordeel van Rosenmöller uitpakte.

De paarse bananenrepubliek in aanbouw.

Je moet er niet aan denken dat de politici die nu nog over de omroep gaan op een kwade dag ook nog iets te zeggen krijgen over de inhoud van de dagbladen, want dan zijn we hier echt een belachelijke samenscholing geworden, die alleen nog vergeleken kan worden met de concentratie van bonbonwinkels die men ook wel het groothertogdom Luxemburg noemt.

Deze verkiezingscampagne heeft maar één ding bewezen, namelijk dat de Nederlandse omroep met behulp van de politiek is verworden tot een oninteressant dor landschap van veel quasi-kritische ondervragers, die allemaal op de opiniepeilingen letten en daar hun toon naar regelen. En die niet betrapt zullen kunnen worden op opinievorming. Drie verschillende zenders, acht verschillende omroepen naast elkaar, en samen op de paden blijven svp. VVD en D66 zullen ongemeen tevreden zijn over wat ze hebben aangericht bij de gratie van de 'omroepspecialisten'.

Ik mag graag lachen om de BBC, aanbeden door dezelfde kwasten die er blijkens hun woorden nooit naar kijken en er anders geen fluit van begrijpen, waar ze verplicht zijn om met de stopwatch erbij evenveel aandacht aan de Conservatieven te besteden als aan Labour. Maar daar houden ze er tenminste nog een stopwatch bij. Hier gaat gewoon de sluis open en doen ze alsof het kritisch vermogen per zender voldoende is om het evenwicht te bewaren. Dat bleek onzin. Ze smeekten overal dag aan dag bij Kok en Bolkestein om een quote, ze knikten vriendelijk bij Borst en ze keken meewarig naar De Hoop Scheffer. Op z'n best was het modieus gelanterfant, om het netjes te zeggen.

Voor de opinievorming is de televisie verworden tot factor nul komma nul. Kok of Bolkestein is top, De Hoop Scheffer is een verkrampte verliezer, de rest is bijzaak. In negentig procent van de gevallen werden de argumenten van De Hoop Scheffer afgedaan met dezelfde tegenvraag, namelijk dat uit de opiniepeilingen niet bleek dat hij daarmee scoorde. Als je drie weken lang elke avond Kok en Bolkestein krijgt plus in de extra tijd De Hoop Scheffer als verliezer, nou dan wil je echt wel verliezen.

Ooit klaagde Wiegel dat de NOS zijn VVD met opzet negeerde omdat al die journalisten voor de PvdA waren. Sinds de complete verbouwing van de publieke omroep kan de VVD nergens meer over klagen. Niet omdat de tv-journalisten voor paars zijn, maar omdat op alle zenders de zogenaamde vakbekwame onpartijdigheid heerst. Voor een opinie halen ze er iemand van buiten, liefst van een krant, bij. Het slotdebat werd niet van een richtinggevend commentaar voorzien door een van de tv-makers, maar door de adjunct-hoofdredacteur van de Volkskrant. Die kan het zich namelijk veroorloven zelf nog iets te vinden. Het is de enige manier waarop de televisie het nog kan, want de omroepen zelf hebben wat dat betreft niemand meer voor handen. Ga al die uitzendingen maar na waarbij een persoonlijk oordeel werd geveld, steeds waren het journalisten van buiten de televisie die gevraagd werden in vredesnaam maar iets te vinden.

In de beeldvorming loopt de televisie voorop, in de opinievorming helemaal achteraan. We hebben inmiddels een Mediawet waarin dat geregeld is en de NOS heeft een voorzitter die deze karakterloze samenscholing nauwgezet bewaakt.

Dat is heel mooi voor het bestaansrecht van de kranten, het is een schande voor publieke omroep en het is een gevaar voor de democratie.