Heibel

Dames en heren, mijn lust of life: nagellak. Ik zweer erbij, echt waar. Het is weliswaar cultureel en intellectueel niet verantwoord, maar gelukkig ben ik dat zelf ook niet. Dan zou ik namelijk ook mijn beenhaar per se moeten laten groeien en ik zou een minnaar van minimaal 35 jaar moeten hebben, liefst een schilder van het type 'dekhengst' (hoewel dit me, als ik er over nadenk best leuk lijkt). Ik zou interesse moeten hebben voor geestelijke workshops en ambassadeurs en ik zou constant eco-kleding moeten dragen. Dank u, geef mij dan maar een flinke dosis shit & sadisme.

Als ik met een paar vrienden wat video's kijk in een kamer die blauw staat van de rook (nu het nog te betalen is), een kamer die bovendien stinkt naar doodgeslagen bier (ik drink langzaam of ik drink niet), tussen sarcasme en een deurbel die niet 'ding-dong' zegt, maar 'spaart u ook zegeltjes?', dan voel ik me wel zo heerlijk op mijn gemak.

Maar nagellak dus. Knalpaars, zwart, zilvergoud en glitterblauw. Lekker kitsch, daar houd ik van. Alleen de linkerhand mag en de duim moet anders dan de rest. Het Tank-girl-gevoel. Ik weet ook wel dat de rest van de wereld het amper ziet, maar dat kan me geen fuck schelen. Excuses voor de schuttingtaal. Ik houd van schuttingtaal. Soms. Vandaag. Want vandaag ben ik een bitchy ijskoningin met knalroze gemillimeterd haar, die vanuit haar koets hooghartig zwaait naar denkbeeldig gepeupelte - Ha! En reken maar dat ik het lekker vind.