Zoals zoiets

Ik weet, wat ik hoorde was niet van gisteren.

Misschien is de uitdrukking, althans deze wijze van uitdrukken, al wel vier jaar oud. Volgens mij was het Gianni Romme die in Nagano al zoiets had van yes, ik ga ervoor. Daarna moeten er talloze navolgers geweest zijn, maar toch viel het me afgelopen week pas in volle volste omvang op. Ik keek naar een van de olympische ontbijtjes van Jack van Gelder en had zoiets van 'nou, dat zou ik ook wel lusten', totdat ik zag dat Leontien van Moorsel en die andere Jack van de televisie al aan tafel waren aangeschoven en onafhankelijk van elkaar na het zien van enkele spannende sportbeelden zoiets hadden van 'wat kan sport toch mooi zijn'. En verliezen ook, want het was -meen ik- de ochtend nadat Andrea Nuyt een zekere medaille had verspeeld. Jack had het nog niet uitgesproken of Jack had ook al weer zoiets van... dat ik dacht, als je er op let, dan word je daar toch niet een beetje moe en gestoord van.

Waarom gebruiken de mensen in deze tijden van Ben en ander onheil van die rare taal? Doen ze dat om tijd te winnen ten einde die ene rake formulering te vinden waarmee alles gezegd is? Gaan de gedachten daarbij onbewust uit naar dat ene beroemde gedicht van Judith Herzberg, die in 'Zoals' laat zien wat er gebeurt als je het even niet meer weet? Je even de draad kwijt bent ,,zoals je soms een kamer ingaat, niet weet waarvoor,/ en dan terug moet langs het spoor van je bedoeling?''

Soms hoop ik dat. Dat de betekenisloosheid van de taal niet enkel gevoed wordt door desinteresse, luiheid of arrogante nonchalance, maar dat zelfs bastaardflarden als 'ik heb zoiets van' uiteindelijk 'een plek zullen krijgen'.

,,Zoals Herzberg in 'Zoals' de verwarring tot gedicht uitroept, zou je...zoals zoiets bedoel je?''

,,Zou kunnen.''

,,Hoe dan?''

,,Nou zo, zoals je 'zonder tasten snel iets uit de kast pakt/ en pas als je het hebt, weet wat het was'...''

,,O, zo. Then I get de click, weet je.''