RESTAURATOR

,,Verre reizen heb ik gemaakt. Een groot huis hoef ik niet. Slapeloze nachten heb ik alleen als ik een moeilijk object heb. Het is heel precies werk. Piet-peut werk, noem ik dat. Ik heb een opleiding van drie jaar gevolgd, voordat ik me restaurator kon noemen. Maar nog steeds doemen er nieuwe problemen op waarvoor ik een oplossing moet vinden. De kennis van stijlen en soorten aardewerk -porselein en steengoed- is niet genoeg. Je werkt met verschillende materialen, lakken, lijmen en pigmentstoffen om kleuren te maken. Een goede uitvoering staat of valt hiermee.

Je krijgt een doos met scherven en daar moet je dan mee aan de gang. Soms is het object al eens eerder geplakt geweest. In dat geval gaat heel veel tijd zitten in het verwijderen van de lijmresten die diep in het poreuze materiaal dat aardewerk is, zijn getrokken. In dat opzicht is het veel hardere porselein gemakkelijker. Wanneer je dan alle scherven netjes hebt uitgelegd, begin je vanuit het midden om de zaak weer in elkaar te zetten. Op dit moment heb ik een schaal van 500 voor Chr. onder handen. Een archeologe heeft de scherven voor de oorlog gevonden en de schaal zelf in elkaar gezet. Het resultaat was niet zo geweldig. Haar dochter kwam ermee en nu moet het volgens de archeologische maatstaven worden gerestaureerd. Dat betekent dat altijd zichtbaar moet blijven hoe de scherven aan elkaar zijn gezet. Iemand moet later kunnen zien wat ik heb gedaan met het oorspronkelijke materiaal. Ontbrekende delen mogen niet onzichtbaar worden bijgemaakt, maar moeten ongekleurd blijven. In principe kan ik onzichtbaar restaureren. Een antiquair zal dat graag willen, maar een eerlijke antiquair zal de restauratie vermelden. Hij heeft een naam te verliezen. Als mensen er later achterkomen dat er gerestaureerd is dan voelen ze zich belazerd. De gebruiksmogelijkheden van een gerestaureerd voorwerp zijn trouwens sowieso beperkt. Serviesgoed kan niet meer afgewassen worden.

Het is ontzettend leuk om aan een goed object te werken. De emotionele band die mensen hebben met spullen, begrijp ik heel goed. In zo'n geval overleg ik uitgebreid. Ik heb beeldjes staan, waar een armpje van af is of een deel van het achterhoofd is afgebroken. Dan maak ik de ontbrekende delen precies na. Voor particulieren hanteer je andere ethische normen dan voor musea en de kunsthandel. Het gaat dan vaak om veel geld. Ik had hier een porseleinen klok van zo'n 70000 gulden. Daar begin je het liefst gauw aan, zodat hij snel weer de deur uit kan.'