De emotie der eencelligen

Met enige regelmaat troont een vriend me mee naar de Amsterdamse Arena om Ajax te zien spelen. Nieuwsgierig kijk ik om me heen in deze mij eigenlijk wezensvreemde omgeving: 'Vrouwenpolder groet Ajax' staat er op een spandoek en even verderop ontwaar ik een tekst met daarop de tegenstrijdige signalen van gotisch schrift en een davidsster.

Mijn bezoeken maken me nog geen Ajax-fan. Een van de ideeën van Ajax-fans omtrent hun voorbeelden op het veld is dat het godenzonen betreffen, een kwalificatie die uiteraard vanzelf ook op hen als liefhebbers afstraalt. En daar zit 'm de kneep, in mijn hart ben ik meer van de 'kinderen van leem', de Feyenoordse en Groningse werkvoetballers.

Eigenlijk hoop ik in mijn hart altijd een beetje dat Ajax verliest. Afgelopen zondag kregen we Ajax-FC Twente onder ogen, een waardeloze wedstrijd van Ajax, zoals iedereen kon zien. Maar dat past natuurlijk niet bij godenzonen en dus krijgt een sterveling, de scheidsrechter, de schuld. De arme Van Egmond was, volgens mijn omgeving, blind voor iedere Twentse overtreding, legde de bal gratis op de penaltystip van Ajax en zag een geheide handsbal in het strafschopgebied van Twente over het hoofd. Hij was kortom van een voorbeeldige partijdigheid; hoe kon anders verklaard worden dat de hemelse godenzonen er niks van bakten?

De treffer in de laatste minuur, die niet anders dan onverdiend kon worden genoemd, werd daarentegen uitgelegd als een goddelijke ingreep die alsnog rechtvaardigheid bracht.

De emotie der eencelligen. Elke week op de tribunes.