Topsport is beleving voor Robben

Het duel op tweede paasdag tegen Hellas zal voor keepster Laura Robben de laatste wedstrijd in de handbalcompetitie zijn. De 39-jarige record-international zet een punt achter haar imposante carrière. ,,Mijn instelling was altijd het positieve uit negatieve ervaringen te halen.''

WORMERVEER - Het moeten tienduizenden doelpunten zijn die ze in haar loopbaan tegen heeft gekregen, maar Robben ontkent dat een handbalkeeper een tragische figuur is.

,,Ik ben er inmiddels wel achter hoe belangrijk een keeper kan zijn. Een goede keeper bepaalt een wedstrijd voor vijftig, zestig procent. Het is meer dan ballen tegenhouden; het gaat ook om overzicht. Vanuit mijn positie kon ik vaart in het spel brengen'', zegt de vrouw die een reputatie opbouwde met haar uitgekiende uitworpen.

Ze voelde zich nooit een kansloze tussen de palen. ,,Hou op, zeg. Dan zou er geen lol meer aan zijn. Een keeper stopt meer ballen dan menigeen denkt.''

Het is haar min of meer overkomen, stelt ze terugkijkend vast. ,,Ik was twaalf toen ik met handballen begon. Er was een keeperstekort, dus moest iedereen een keer op doel. Ik deed het beter dan de anderen.''

Het lot bepaalde. Geen noodlot, vindt ze. ,,Ik heb eruit gehaald, wat ik eruit kon halen.''

Robben kreeg haar opleiding bij het Amsterdamse Niloc: ,,Ik mocht als junior al met de senioren meetrainen.'' Ze speelde vier jaar voor Jong Oranje. ,,Bij Niloc hebben ze het talent uit me gehaald.'' Ze spreekt snel, formuleert kernachtig. Het is niet meer nodig diplomatiek te zijn, maar ze kan open en direct zeggen wat ze meent. Ze kijkt realistisch terug op haar loopbaan en dat dwingt tot eerlijkheid.

,,Ik heb destijds bewust voor handbal gekozen.'' Die keuze voor topsport confronteerde haar toen -en nu nog- met beperkingen, geeft ze toe. Bij Niloc zou ze niet blijven. In 1990 trok het avontuur van semi-professioneel handbal in Roermond, waar Swift grote plannen had. Het bracht haar niet alleen in een handbalgekke omgeving, maar ook aan de lopende band in een fabriek van foto-albums. ,,Die zaak was van een sponsor. Ik had niets te eisen, want veel diploma's bezat ik niet. Maar ik voelde me niet te goed om dat werk te doen. Mijn keus was handbal. Ik was niet ongelukkig, had leuke collega's.''

En nu? ,,Ik ben beperkt in dingen die ik zou willen. Dat is waar'', geeft ze toe. ,,Topsport is eindig; je moet je maatschappelijke carrière op de rails hebben. Daarom is het goed dat er nu topsportbegeleiding bestaat. Ik had de pech dat die er in mijn tijd niet was.'' Waarna ze overigens in één adem zegt dat ze met haar huidige baan -ze werkt in Amsterdam in de arrestantenzorg- zeer tevreden is.

Zes seizoenen speelde ze in Limburg. In april 1997 kreeg ze geen contractverlenging. ,,Juridisch was daar niks tegen in te brengen. Zij dachten dat ik naar het Oranjeplan zou gaan. Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik gedumpt werd.'' Inderdaad bestond de indruk dat het toen al met financiële perikelen worstelende Swift maar al te graag de kans aangreep de doelvrouwe goedkoop te lozen.

De gelegenheid daarvoor bood de verwachte overstap van Robben naar de Meiden met een Missie, het nationale team met het Oranjeplan van bondscoach Bert Bouwer. Robben maakte twee jaar deel uit van de groep.

,,We hebben nooit bereikt wat we wilden'', is haar conclusie. ,,En nog niet. Het ging immers om plaatsing voor de Olympische Spelen. Dat was het doel. Maar we trainden te lang zonder te spelen, we misten wedstrijdritme. Nu is dat beter geregeld. De speelsters zijn over topclubs in Europa verdeeld. Zo doe je ervaring op, al ben je er dan nog niet. Nu moet Bouwer de groepjes nog wel tot één team smeden.''

In de periode bij de Meiden krikte Robben haar totaal aan interlands op van 249 tot 303. Maar na twee jaar was het over. ,,Bert wilde me niet meer in het team.''

Het was een tweede zware teleurstelling, één die toelichting verdient. Ze haalt de schouders op. ,,Mijn mentaliteit zou slecht zijn geweest. Ik was niet collegiaal naar mijn collega-keepsters, ik sprong niet van de bank als Marlie een penalty stopte. Maar dat overdreven uitbundige heb ik niet, dat zit niet in me. Mij werd ook nog verweten dat mijn training minimaal was.''

Juist dat laatste verwijt deed pijn. ,,Inderdaad deed ik geen krachttraining meer, dat kon ik niet meer aan. Maar wie mijn instelling kent, weet wel beter. Ik ben topsporter, ik train het liefst tweemaal per dag. Ik zou er mijn baan voor opgeven. Maar je moet wel kijken welke mogelijkheden handbal biedt. Driemaal per week trainen, eredivisie spelen, Europese toernooien, de nationale ploeg. Dat is het wel. Een sport moet ook mogelijkheden bieden om topsport te bedrijven.''

Ze heeft haar conclusie getrokken over het congé dat ze van Bouwer kreeg: ,,Ik denk dat hij me te oud vond. Hij heeft me er gewoon om mijn leeftijd uitgezet. Ik had voor mijn gevoel op het EK in 1998 nog heel goed gekeept.''

Ontslagen bij Swift, weggestuurd door Bouwer, het zijn littekens die ze met zich meedraagt. ,,Maar er waren ook goede dingen. De sport heeft me gevormd. Ik heb mezelf leren kennen en ook andere mensen. Mijn instelling was altijd het positieve uit negatieve ervaringen te halen. Als je die niet kunt verwerken, kun je geen topsport bedrijven. Er zijn altijd tegenslagen. Zoals blessures, ook zo iets. Die komen altijd op de verkeerde momenten.''

Topsport is beleving voor Robben. ,,Je moet ervoor willen gaan. Alles ervoor over hebben, alles ervoor willen doen. Bij mij was dat zo. Ik kan zeggen dat ik topsport bedreven heb.'' Ondanks alles. Want de huidige verbetering van het topsportklimaat is haar grotendeels voorbijgegaan. ,,Een topsporter zou niet moeten werken. Met alle sores krijg je je kop niet leeg. Ik heb nu onregelmatig werk. Het is combineerbaar met handbal op eredivisieniveau, maar ik ben continu met collega's aan het ruilen. Wil je een echt topsportklimaat, dan moet je daar veel voor over hebben. Prestaties moeten worden beloond met flexibiliteit. Geef bijvoorbeeld een topsporter voor een EK een week vrij.''

Op 7 april is er nog een afscheidswedstrijd, maar na 22 jaar speelt Robben op tweede paasdag voor het laatst in de competitie. Nog eenmaal zullen haar de ballen om de oren vliegen. Ze heeft er nooit de tragiek van gevoeld, is er nooit depressief van geworden. ,,Ik heb duizenden ballen tegen gekregen, maar ik heb er ook duizenden gestopt.''