Een groeiende doelgroep die wacht op investeerders

Marginaal of succesvol? Er zijn legio multiculturele initiatieven in medialand. Slechts weinige zijn succesvol. Waarom? Vandaag: de broze levensvatbaarheid van multiculturele tijdschriften.

Het zag er een jaar geleden zo rooskleurig uit. Een tijdschrift voor ambitieuze, jonge en hoog opgeleide 'nieuwe Nederlanders'. Daar zag journalist Frank Siddiqui wel brood in. Het was de hoogste tijd voor een positief geluid. Vol vertrouwen lanceerde Siddiqui, samen met Mustapha Oukbih en üzkan Gölpinar, het carrièremagazine Fast Forward, een tweewekelijks verschijnend blad met als hoofdmoot 'opleiding, werk, emancipatie en succes van allochtonen'.

Alle ingrediënten waren aanwezig. Het blad was gericht op een groeiende doelgroep: een jong, multicultureel publiek, inclusief autochtone jongeren. De formule was overzichtelijk: een journalistiek, informatief blad voor de doelgroep en een marktplaats voor het bedrijfsleven. Via Fast Forward zouden bedrijven met hun (personeels)advertenties eindelijk de groep hoogopgeleide allochtonen kunnen bereiken. Ruim een jaar later is het avontuur ten einde: Fast Forward verschijnt niet meer.

,,We hadden domweg pech met de economie'', zegt Frank Siddiqui nu. Fast Forward werd gratis verspreid en grotendeels gefinancierd uit personeelsadvertenties. ,,Dat is met de huidige economie niet langer haalbaar.'' Het magazine stopt, maar de stichting Fast Forward (uitgever van het blad) blijft bestaan. Want, benadrukt Siddiqui: ,,De stichting is niet failliet''. Bekeken wordt of de internetversie van het blad kan worden voortgezet.

Fast Forward verscheen acht maanden lang in een oplage van zo'n 20000 stuks, landelijk verspreid via ruim dertig organisaties van allochtone studenten en afgestudeerden. Daarnaast werd het blad gedistribueerd op universiteiten en hogescholen. Siddiqui: ,,In het jaar dat we uitkwamen, hebben we welgeteld één opzegging gehad. Dat zegt genoeg. Fast Forward voldeed aan een behoefte, zowel bij de lezers als bij de adverteerders. Maar afgelopen najaar stortte de advertentiemarkt in.''

Dat er een markt is voor een multicultureel blad als Fast Forward, lijdt geen twijfel, zegt Siddiqui. Dat heeft het afgelopen jaar laten zien. ,,Inmiddels blijkt ook dat bij sommige uitgevers te zijn doorgedrongen. Uiteindelijk waren we bijna rond met De Weekbladpers. Maar het investeringsplan is kort voor de zomer ingetrokken, wegens ongunstige marktontwikkelingen.''

Fast Forward is niet het eerste multiculturele blad dat sneeft. Bladen als Dignity en Full Color gingen het daarin voor. Het crosscultural glossy magazine Rôof werd in 1996 zelfs met hulp van een vermaard reclamebureau van de grond getild. Ook dat mocht niet baten. Terwijl ook daarbij sprake was van een zorgvuldig uitgedokterde formule. Rôof verdween na twee nummers weer uit de kiosken. Een doorstart voor het blad mislukte. Aan de doelgroep lag het niet, zeiden de oprichters van het blad. Er was alleen geen grote uitgever te vinden die het aandurfde Rôof te redden.

De serieuze interesse van uitgevers voor Fast Forward ziet Siddiqui dan ook als een belangrijke stap vooruit. Om de commercieel noodzakelijke stap van gesubsidieerde verspreiding naar abonneeblad te zetten, is gewoon een financiële sterke arm nodig.

Siddiqui: ,,We hadden gewoon pech dat het economische tij is omgeslagen. Dat gaat meteen ten koste van maatschappelijke investeringen. Dat geldt natuurlijk ook voor de arbeidsmarkt. Het animo om allochtonen aan te nemen is dan een stuk minder. Dat vind ik heel wrang. Als we de emancipatie van nieuwe Nederlanders willen bevorderen, móet er simpelweg worden geïnvesteerd.''