Een kleine wereld

Terwijl wij het in dit deel van de wereld moeten doen met Sotomayor die toegeeft uit de verboden pot gesnoept te hebben, met Vitesse dat vol eerbied Liverpool op donderdagavond ontvangt, met basketbalploeg Breda waar het een zootje is en met Guussie Hiddink die maar weer eens geridderd wordt -nu in Spanje- vergeten we hoe Onze Meiden daar in Perth voor vlag, koningin en vaderland strijden.

Hockeytoernooien vinden vaak plaats in Verweggistan en hebben daarom ook iets mystieks. Nu gebeurt het in Perth in Australië en iedere ochtend worden we in ons tochtige land wakker en hebben Onze Meiden weer gewonnen.

Ik vind dat spannend worden. Ik denk nu al: kloppen we ook Australië?

Dat is ineens een item geworden.

Hoe goed is die ex-hockeystickverkoper die coach is geworden eigenlijk?

Roeit ie inderdaad tegen de hockeystroom van Nederland in? Met zijn voor die wereld vrij aparte ideeën omtrent 'topsport' leek hij de gevestigde waarden tegen de haren in te strijken, maar na die hele rits overwinningen is het toch een beetje stil geworden in die wereld.

Natuurlijk is Lammers een andere coach dan al zijn voorgangers. Hij lijkt een no-nonsenseman te zijn die met het idee 'ik ga voor het hoogste en wie niet kan volgen, heb ik niet nodig' even flink de heerlijk ingeslapen Nederlandse hockeywereld wakker schudde.

Hij heeft onderweg ingezien dat topsport, dus ook topvrouwenhockey, meer arbeid wenst dan wat er in dit rijke hockeyland ooit gebeurde.

Topsport is blind gaan voor één doel: winnen.

In het verleden deden de mannen-volleyballers dat en hadden zij tien jaar nodig om tot het ultieme doel te komen. De vrouwen-handballers probeerden het ook, maar haalden de top van de berg niet.

Vrouwenhockey is een overzichtelijke bezigheid, of anders gesteld: een kleine wereld.

Maar zelfs in die kleine wereld kon Oranje niet altijd overheersen hoewel er in dit land meer meisjes en vrouwen met deze sport bezig zijn dan alle andere hockeylanden ter wereld samen kunnen ophoesten. Hier ten lande liggen meer kunststofvelden dan in de rest van deze planeet. Wij 'zijn' eigenlijk dameshockey, maar spelen het op zijn Hollands.

En omdat andere landen wat harder gingen werken, zelfs die landen waar er slechts een paar honderd deelneemsters waren, dreigden we weg te zakken of in ieder geval voorbij gelopen te worden door 'grootmachten' als Zuid-Korea en China.

Help.

Dus zag coach Lammers in dat er een andere manier van werken moest komen en dus keek de hockeywereld vreemd op, dus vielen er scherven, dus bleven de bedenkingen en twijfels, maar...de zeges blijven nu doordruppelen, de Oranjegoals komen hard tegen de plank aan en Lammers heeft het gelijk nog steeds aan zijn zijde.

Nu nog als het er echt om gaat, tegen de echte grote ploegen. Nu nog de titel.

Neen, ik ben niet cynisch, maar hou, zoals vaak bij een kleine sport (schaatsen, korfbal) mijn reserves als het om Groot Winnen gaat.

Wij Nederlanders winnen vaak in deze sporten, maar ook niet altijd meer.

Dat is niet zorgelijk, maar eerder kenmerkend. Wat Lammers ook voor een nieuwe stroming binnen zijn sport heeft ingezet.