Fabrikant borstimplantaten biedt nu 2,5 miljard dollar aan vrouwen met klachten

LELYSTAD - Wat is de overeenkomst tussen zachte contactlenzen, instant pudding, cakemeel, insulinespuiten, borstimplantaten en bronwater met bubbeltjes? Bij al deze producten wordt silicon gebruikt.

Een chemische stof die doorgaans niet reageert op andere stoffen. Maar stop het in een plastic potje en het kruipt langzaam door de wand heen. En breng het in de vorm van een gel in het menselijk lichaam in en het richt schade aan. Tenminste, daar lijkt het sterk op als alle klachten van vrouwen met siliconen-borstimplantaten bij elkaar worden opgeteld. Marlou Boots van het steunpunt voor vrouwen met siliconen-implantaten verzamelde de afgelopen zes jaar gegevens van vrouwen die hun borsten hebben laten vergroten. In Nederland zijn dat er ongeveer dertigduizend. Zo'n vierduizend van hen hebben ernstige klachten. Vermoeidheid, concentratiestoornissen, gewrichtsontstekingen die op reuma lijken, spierontstekingen, problemen met de huid. Een aantal baby's die melk dronken uit een met siliconen opgevulde borst lijdt aan spijsverteringsstoornissen. Een enkele baby is gestikt in slijm.

Nooit zal keihard bewezen kunnen worden dat deze aandoeningen door de siliconen zijn veroorzaakt. Maar dat het er niets mee te maken heeft kan evenmin worden aangetoond en dat maakt het gevecht tussen producenten en klagers extra lastig. Met de eisen tegen siliconen-leveranciers is een paar miljard dollar gemoeid. Dow Corning, een belangrijke leverancier van siliconen-borstimplantaten, heeft deze week besloten dat de rechter uitkomst moet bieden, met behulp van de wetenschap. Dow heeft een rechtbank in de Verenigde Staten gevraagd, een onafhankelijk panel van medisch adviseurs onderzoek te laten doen naar de eventuele schadelijkheid van siliconen-implantaten. Blijkt er inderdaad verband te bestaan met genoemde aandoeningen, dan betaalt Dow tweeëneenhalf miljard gulden aan particuliere eisers.

Tot 14 februari van het komend jaar kan iedereen die meent door een product van Dow Corning gedupeerd te zijn, een claim indienen. Of die claim resulteert in een financiële vergoeding, hangt af van de uitkomst van het rechterlijk onderzoek in de Verenigde Staten. De woordvoerder van Dow Corning heeft geen idee hoe lang zo'n onderzoek gaat duren.

Marlou Boots gaat het niet in eerste instantie om geld. “Het gaat vooral om erkenning. En verder hoop ik dat er een medicijn komt waarmee de siliconen die in het lichaam zijn terechtgekomen afgebroken en afgevoerd kunnen worden.” Ze doet het deksel van een plastic bak en toont een aantal flink beschimmelde Franse kaasjes. Het blijken gebruikte borstimplantaten, verwijderd nadat de vrouwen die ze bij zich droegen klachten hadden. Hier hadden vrouwen al hun hoop en verwachtingen op gevestigd. Een aantal vrouwen die met siliconen hun borsten laten vergroten doet dat nadat ze door een medische ingreep geschonden zijn, bijvoorbeeld na borstkanker of na verwijdering van een goedaardige knobbel. Andere vrouwen zijn geschapen met links cup A en rechts cup C en willen dat verschil laten bijwerken. De derde groep is ongelukkig met de hun van nature toebedeelde maat.

“Ik zeg nooit dat iemand geen siliconen-implantaat moet nemen”, zegt Marlou Boots, die zelf 25 jaar geleden na een chronische ontsteking haar borsten liet vergroten en vervolgens lichamelijk begon te tobben. “Maar ik vind wel dat artsen duidelijke voorlichting moeten geven. Veel vrouwen weten bijvoorbeeld niet dat je zo'n implantaat iedere tien, en misschien wel iedere zes jaar moet laten vernieuwen.” Er zijn twee alternatieven voor siliconen-implantaten: zout water en een soja-olieproduct. Zout-waterprothesen zijn niet ongevaarlijk, het is niet mogelijk ze volledig steriel te houden. “Na een tijdje ziet het eruit als een vol aquarium”, beschrijft Marlou Boots. Ze hoopt dat het alternatief, een implantaat met soja-olie, wel veilig is. Het steunpunt dat ze zes jaar geleden heeft opgericht heeft intussen erkenning gekregen van de Consumentenbond, van Lucas Reijnders, hoogleraar milieukunde en stafmedewerker van de stichting Natuur en milieu, en van enkele artsen, onder wie twee immunologen van de Vrije Universiteit.