Geen moralisme bij het fornuis

- Blue Band Kinderkookboek. Uitg. Blue Band, Rotterdam. 144 blz., ¿ 11,-- (of 25 Blue Band-zegels + ¿4,--). - Zoekiejakki wereldkookboek. Uitg. LaVerbe Boek, Nijmegen. 48blz., ¿ 17,50. - Het Kookboek voor kinderen. Uitg. Ploegsma, Amsterdam. 68 blz., ¿ 27,50. - Rond de wereld in 21 menuutjes. Uitg. Piramide, Amsterdam. 50 blz. ¿ 24,90. - De fabelachtige sandwiches van Panoramix. Uitg. Fontein, Baarn. 62 blz, ¿ 24,95.

Daarmee vergroten ze natuurlijk in de eerste plaats uit welberekend zelfbelang hun greep op het menu, maar zeker bij de oudste lijkt er ook iets van een hobby te ontstaan. Hij spreekt er zonder schaamte met zijn vriendjes over, die het ook allemaal heel normaal lijken te vinden. Een stortvloedje aan kookboeken voor jeugdige beginners doet vermoeden dat zij niet de enigen zijn.

De selectie van het juiste kinderkookboek is nog niet zo eenvoudig. Ook in de keuken krijgt de generatiekloof vorm. Kinderen willen bij voorkeur gerechten maken die volwassenen niet lusten of onverantwoord vinden. Je kunt als ouder wel vinden dat je kroost al kokend wat zou moeten leren over wat de medemensjes uit andere culturen zoal eten, dat betekent nog niet dat ze daar zelf zin in hebben.

In onze praktijktest bleken al die superverantwoorde en hip vormgegeven boekwerkjes het toch af te leggen tegen het Blue Band Kinderkookboek, dat in de bescheiden collectie dienst doet als basiskookboek. Want hoe mooi die andere er ook uitzien, in de praktijk blijken de toelichtende of moraliserende/educatieve lappen tekst in de nabijheid van het fornuis vooral af te schrikken.

Het Blue Band boek is helder en het gaat over koken, met bij ieder gerecht een serie tekeningentjes van de handelingen. Dat geeft houvast. De gerechten zijn zo helder beschreven, dat een kind van tien jaar er zelf uit kan komen en zonder veel hulp een echt lekkere zalmmousse, glimmende appeltaart of pittige pindasoep kan maken. Vaktermen komen tussen neus en lippen aan bod, ('snufje = dat wat tussen duim en wijsvinger blijft plakken'; 'invetten = met Blue Band insmeren'). En ook de basisgerechten, zoals het bakken van aardappelen of roerei, worden niet geschuwd.

Gewoon leuk om te zien én om te maken zijn de 'Fabelachtige sandwiches van Panoramix', een kookboek op stripformaat waarin de figuren uit Asterix en Obelix dansen rondom de gerechten. Er is weinig keukentechniek nodig voor de 'Menhirsneetjes' of 'Kostunrix' boterham', maar de recepten zetten wel aan tot creativiteit met brood.

Je moet als kind toch wel al een beetje het vermoeden hebben dat je later kok wilt worden om serieus aan de slag te kunnen met 'Rond de wereld in 21 menuutjes', een uitgave van het Amsterdamse Kinderkookkafé. Elk deel van de wereld heeft hier een eigen algemene inleiding ('Latijns-Amerika is een werelddeel dat swingt') waarna een paar complete menu's uit die streek volgen. Die zijn knap bewerkelijk en de smaak is niet bepaald afgestemd op die van kinderen. Maar de ouders mogen ook wel eens genieten.

'Het kookboek voor kinderen' stuitte niet op groot enthousiasme. Hoewel ook met verduidelijkende tekeningetjes, ziet het er door de inleidende verhaaltjes meer uit als een leesboek dan als een handleiding voor aan het fornuis. Onze kok-jr. gaf als bijkomend bezwaar dat lang niet altijd duidelijk is waaraan hij zou moeten beginnen: 'Erwtjes van de prinses' is iets met doppers, ui, sla en crème fraîche in de pan, maar wat precies zou pas duidelijk worden na bereiding. We durven het niet aan.

Het 'Zoekiejakkie wereldkookboek' is, in de vorm van een kalender, gemaakt naar het gelijknamige kinderkookprogramma dat de VPRO in 1995 op de tv uitzond. Met slechts een tiental recepten kun je dit nauwelijks een kookboek noemen. 'Wereld' slaat op het feit dat de recepten van ver komen en dat we daarbij flink wat verantwoorde overige informatie op ons bord krijgen. Best leuk om te lezen, maar niet om uit te koken.