Eens zal het vanzelf een keer goed komen

Op het WK in Rome steeg ze met Bonfire drie dagen boven zichzelf en alle concurrentie uit. Iedereen zag het behalve de jury. Even twijfelde ze, niet aan zichzelf of Bonfire maar aan haar lot. In Brabant is Anky van Grunsven terug bij de wijsheid van het platteland: niet zeuren en keihard werken dan komt het vanzelf een keer goed.

Terugkijken doet ze niet graag, maar van de videobeelden van het WK in Rome afgelopen oktober kan ze echt genieten. ,,Ondanks dat ze ons het goud niet gunden was ik heel gelukkig. Ik had nooit durven dromen dat ik met één paard alle drie de oefeningen zo goed zou kunnen uitvoeren. Laat staan in één concours. Drie dagen lang maakte Bonfire geen fout. Alles klopte'', aldus de amazone uit Gemert.

Het was voor de vierde achtereenvolgende keer dat Van Grunsven een treetje lager eindigde dan haar Duitse rivale Isabell Werth. Op het EK van 1995 en de Olympische Spelen van (Atlanta, 1996) viel er nog te discussiëren over de uitslag. Maar na haar uitvoeringen op het EK van 1997 in het Duitse Verden en het WK van 1998 in Rome twijfelden Van Grunsven en het dolenthousiaste publiek openlijk aan de obejectiviteit van de jurering.

,,Voor mijzelf vind ik het niet zo erg dat ik geen goud haal. Ik krijg in de toekomst nog genoeg kansen met andere paarden. Een paard als Bonfire kom je echter maar één keer in je leven tegen en hij verdient meer dan een rij zilveren medailles.''

Na het EK in Verden en het WK in Rome twijfelde Van Grunsven even aan het heilige geloof dat ze van haar ouders had meegekregen. Dat alles vanzelf een keer goedkomt als je maar eerlijk bent en keihard werkt.

,,Ik heb altijd geleerd om niet bij de pakken neer te zitten, maar in Rome had ik het idee dat het niet beter kon. 'Als we hiermee geen goud halen, waarmee dan wel', dacht ik. Maar nu denk ik alweer dat het dus nog niet genoeg was. Dat ik nog harder en nog langer moet knokken en doorzetten.''

De 31-jarige Brabantse komt altijd vrolijk en open over, maar ze is wel degelijk hard genoeg om zich door tegenslagen en tegenwerking heen te slaan. ,,Ik heb na mij genoeg ruiters zien komen met net zoveel talent als ik, die er toch voortijdig mee ophielden. Die blijken dan toch niet tegen de hardheid van dit wereldje te kunnen.''

In Atlanta was Van Grunsven de grote favoriet, maar alles zat tegen. Er was ruzie binnen de Nederlandse olympische equipe, door een bommelding werd ze midden in de nacht uit haar bed gehaald, haar oma overleed op duizenden kilometers afstand en Bonfire kwam in eerste instantie niet door de medische keuring. ,,Uiteindelijk kan ik alleen maar heel gelukkig zijn dat ik onder die omstandigheden nog zilver heb gehaald.''

Bonfire is inmiddels zestien jaar oud. Van Grunsven weet dat ze de ruin ooit zal moeten terugtrekken uit het internationale wedstrijdcircuit. Maar dat moment lijkt nog niet dichtbij.

,,Soms zie ik hem op stal staan en dan denk ik dat hij het allemaal wel best vindt, maar zodra we gaan trainen staat hij weer volledig op scherp. Hij is nog zo fit en heeft het nog zo naar zijn zin, dat ik hem af en toe nog moet afremmen. Het heeft alles te maken met karakter. Sommige mensen zijn op hun dertigste stokoud, anderen op hun vijftigste nog jong. De Whitakers halen met 19-jarige paarden bij het springen ook nog steeds grote prijzen binnen.''

Niet alleen Bonfire is de laatste tijd meer ontspannen buiten de wedstrijden om. Ook de amazone zelf neemt tegenwoordig af en toe een vrije dag. ,,Ik wil nog steeds wel graag winnen maar ik ben niet meer zo fanatiek als toen ik begon. Ik rij nog steeds van 's morgens vroeg tot twee uur 's middags maar ik geef niet meer iedere avond les en ga steeds vaker spontaan iets leuks doen. Dat kwam vroeger niet voor.''

Nederlands beste dressuurruiter ooit wil haar Bonfire nog twee mooie prijzen bezorgen; goud op de EK deze zomer in Arnhem en goud op de Olympische Spelen. Van Grunsven weet dat bij goud in Arnhem weer gepraat zal worden over het thuisvoordeel.

Een diepe zucht ontsnapt haar als ze eraan wordt herinnerd. Ook daarom zijn de Spelen in Sydney belangrijk. Het speelt zich af op neutrale grond voor haar en haar Duitse rivale.

Op het concours van Indoor Brabant is Anky van Grunsven deze dagen weer het stralende middelpunt. In de chaos deelt ze handtekeningen uit en geeft ze een clinic, waarbij ze te paard uitleg geeft over de fijne kneepjes van het dressuurvak.

Op het evenement dat zij al meermalen op haar naam schreef toont zij haar kunsten niet alleen op Bonfire. Van Grunsven geniet nog steeds het meest van het trainen van jonge paarden uit haar eigen stal in Erp en dit weekeinde kunnen de bezoekers er twee van bewonderen; IQ en Idool.

,,Die twee hebben net zoveel talent als Bonfire, maar je weet nooit of je ooit zover met ze zal komen. Het is de mooiste uitdaging om met hen ooit net zo'n kür te rijden als met Bonfire in Rome.'' Voor Sydney zijn de paarden nog niet klaar. In 2000 is de twaalfjarige Partout de reserve. Maar ook IQ en Idool zullen hun kans nog krijgen. ,,Na Sydney gaat Bonfire met pensioen, wat er ook gebeurt.''