BRIEVEN

Poldermodel Eind vorig jaar kreeg ik aan AOW ¿ 1.079,37 bruto per maand. Recentelijk deelde de Sociale Verzekerings Bank (SVB) mij mee dat dit bedrag per 1 januari was verhoogd tot ¿ 1.123,27. Mooi toch, zo'n verhoging met 4,07 procent. Wat zorgt Nederland toch goed voor zijn oudjes, denk je dan. Maar de mooie (paarse?) droom wordt snel verstoord als je van diezelfde SVB te horen krijgt dat de loonheffing is verhoogd van ¿ 166,33 tot ¿ 222,25. Inderdaad, een verhoging met 33,62 procent. Netto ga ik er helemaal niet op vooruit. Ik ga er ¿ 12,02 per maand op achteruit. Een verlaging dus van 1,3 procent. Dat geteld bij de inflatie (was die niet ongeveer 2,75 procent?) moet ik dit jaar meer dan 4 procent aan koopkracht inleveren.

Ja, maar je hebt zeker óók nog een aanvullend pensioen, hoor ik menigeen denken. De meneer van de SVB begon daar ook direct over toen ik hem met bovenstaande cijfers confronteerde. Ik kon hem snel uit de droom helpen. Van het pensioenfonds had ik zojuist bericht gekregen dat mijn pensioen met ingang van dit jaar netto bijna honderd (!) gulden per maand lager zal zijn. De details laat ik nu maar even rusten, maar ook dat is een verlaging van bijna 4 procent. Ik hoef heus nog geen honger te lijden als ik dit jaar ruim 110 gulden per maand minder heb te besteden, maar kom mij niet aan met verhalen over 'paars' dat het zo goed doet en dat de mond vol heeft over lastenverlichting voor de burgers, in het bijzonder voor ouderen. Forget it! Harderwijk Henk Fidder

Vijfje Je kunt minister Dijkstal niet ontzeggen dat hij probeert dingen zo simpel mogelijk te verwoorden. Maar als hij stelt dat 'gemeten aan de maatstaven van 1994, het jaar dat paars aantrad, dit kabinet absoluut voldoende scoort' (Trouw 23 januari) dan is dat toch wel heel erg simpel. Het is zoiets als een vergelijking tussen de temperatuur onder 0 in januari en die op een kille zomerdag. Die valt toch best mee, al is het maar 15 graden?

In 1994 stonden we er economisch gezien wel even wat anders voor dan in de daarop volgende jaren. Het gaat dan ook niet om wijziging van normen of om het verschuiven van de meetlat. Het gaat gewoon om het constateren van feiten aan de hand van de (gewijzigde) omstandigheden. Geen tweedeling tussen arm en rijk, zoals de heer Dijkstal zegt? 't Is maar wat je onder tweedeling verstaat. Maar als deze liberale minister zo nu en dan eens een kijkje ging nemen in de samenleving, dan zou hij constateren dat er enorme verschillen zijn. Ondanks de geweldige economische wind in de zeilen van paars profiteert lang niet iedereen daarvan mee. Ik wil van die absolute voldoende voor dit kabinet niet direct een hele dikke onvoldoende maken, maar een vijfje lijkt me al een meer dan vorstelijke beloning. Nijverdal Piet Jansen

Verjaardag Beatrix Mijn opperste instemming met uw artikel: 'Tussen Oranje en Amsterdam heeft het nooit geboterd', op de Beatrix-60 jaar-pagina (Trouw 26 januari). Ja, ik ben een geboren en getogen Amsterdammer. Amsterdam Corine Bergkamp

Ratelband Naar aanleiding van de pagina waar met Emile Ratelband de 10 geboden worden doorgenomen (Trouw 24 januari) wil ik opmerken dat het van hoogmoed getuigt te beweren niet doodgeschopt te worden zoals Joes Kloppenburg. Sterker nog, het is een trap na. Amsterdam Peter de Jonge

Adellijke titels In Trouw van 23 januari staat in het verslag 'Beatrix kan Marilène tot prinses maken' dat in het verleden wel vaker adellijke titels onverwacht zijn verleend. In het stuk wordt het voorbeeld genoemd van Armgard von Cramm die, toen zij trouwde, slechts tot gravin van Biesterfeld verheven en later (in 1916) tot prinses zur Lippe-Biesterfeld.

Dit 'onverwacht' is echter maar ten dele waar. De grootvader van prins Bernhard (Ernst, Prins-Regent van Lippe) stierf in 1904 en werd opgevolgd door zijn oudste zoon Prins Leopold. De vader van onze huidige prins Bernhard (ritmeester Prins Bernhard) is zijn tweede zoon.

Deze trouwde in maart 1909 Barones Armgard von Sierstorff-Cramm. Zij was een dochter van Freiherr von Cramm, erfelijk hofmaarschalk van het hertogdom Brunswijk.

Deze Armgard was gescheiden na een kortstondig huwelijk met Graaf Bodo van Oeynhausen hetgeen voor Leopold aanleiding was om zijn broer de toestemming voor een huwelijk met Armgard te weigeren. Ofschoon met een prins getrouwd, bleef zij gravin en werden de beide zonen Bernhard (1911) en Aschwin (1914) slechts graven. In 1916 gaf Leopold zijn verzet op en erkende hij het huwelijk van zijn broer (Bernhard) en schoonzuster (Armgard). Zij werd toen Prinses Armgard en de beide zonen Prins Bernhard en Prins Aschwin. Elburg G. Hogeweg

Algerije Graag wil ik reageren op de brief van F. van Dijk over Algerije. Wij zijn zelf bevriend met een uitgeprocedeerd Algerijns gezin. Na vier en een half jaar wachten hebben zij, omdat ze niet meer gevaar lopen dan de gemiddelde Algerijn, geen verblijfsvergunning gekregen.

We zijn met stomheid geslagen en begrijpen er niets meer van.

Elke Algerijn is momenteel vogelvrij: baby's, kinderen, iedereen wordt afgeslacht. Dus elke Algerijn loopt momenteel het gevaar vermoord te worden. Ons humanitaire en democratische land spreekt zijn afschuw daarover uit. Terecht. Maar om vervolgens de mensen die hier een veilig heenkomen hebben gezocht terug te sturen is in mijn ogen een grote misdaad. Andijk Manon van den Bosch

Schiphol (1) Sinds wanneer zijn de milieugrenzen van Schiphol beperkt tot geluidsoverlast? Er staat veel meer op het spel: het gaat om de aantasting van natuur en milieu op allerlei manieren. Hoe durft het Platform voor de luchtvaart te beweren, dat er niet één sector is die in korte tijd zoveel veiliger, schoner en stiller is geworden. Per vliegtuig gaat dat misschien wel op, maar die voordelen worden volledig teniet gedaan door de enorme toename van het aantal vliegtuigen. De zogenaamd stille machines maken al zoveel herrie, dat we er zelfs in Leiden gek van worden. Het aantal kabaal-gehinderden wil men nu gaan beperken door steilere starts. Daarvoor is extra brandstof nodig en er komen meer vervuilende uitlaatgassen vrij. Bovendien slijten de motoren harder. Leiden drs. Nelli Smeenk-Enserink

Schiphol (2) Statistisch bekeken is de mogelijkheid dat er een vliegtuig op de historische binnenstad van Amsterdam valt klein. Maar die mogelijkheid is er en wordt groter naarmate er meer gevlogen wordt. Vooral omdat de toestellen hier maar 600 meter hoog boven de binnenstad vliegen en op die hoogte er geen uitwijkmogelijkheden zijn. Dat maakt de kans op een ramp waarschijnlijker. Een klap op de glazen daken van één van onze musea is al genoeg om een onherstelbare schade aan te richten. Cultuurschatten zijn gemeenschapsgoed. Boven Parijs mag niet gevlogen worden. En de vliegvelden van Londen liggen ver buiten de binnenstad zoals bij de meeste steden, zodat dit probleem zich daar niet voordoet. Wanneer er restricties bestaan voor het vliegen boven kerncentrales en militaire installaties moet het ook mogelijk zijn om het vliegen op deze hoogte boven een historische stad te verbieden. Amsterdam Loes van der Horst

Schiphol (3) Het verbaast mij steeds weer dat de overlast van Schiphol zich voornamelijk richt op geluidshinder. Over twee andere mijns inziens even belangrijke neveneffecten lees ik veel minder. De eerste is het effect van de toename van nog meer starts en landingen op het verkeer van en naar richting Amsterdam. Die extra toevloed van reislustigen zal toch aan- en afgevoerd moeten worden? Ten tweede is er de versluiering van de zon. Nu al kan iedereen waarnemen dat een zonnige dag letterlijk de mist in kan gaan door slierten vliegtuigstrepen, en dat heus niet alleen rondom Schiphol. Verwacht mag worden dat deze versluiering naarmate de vliegbewegingen toenemen alleen maar erger zal worden. Driebergen Henk van Eck

Arme huishoudens Wat te denken van een Foster Parents Plan voor de arme huishoudens in Nederland. Met een driehonderd gulden in de maand erbij zou ieder huishouden dat buiten zijn schuld langdurig op het sociaal minimum zit en daarnaast ook nog eens voor hoge woonlasten staat al geweldig geholpen zijn. Waarom zouden de beter gesitueerde en rijke huishoudens niet vrijwillig een arm en verpauperd huishouden kunnen adopteren?

Als de fiscus ermee akkoord zou gaan dat dit bedrag fiscaal aftrekbaar is, dan is zo'n solidariteitsoffer toch door zeer veel Nederlanders op te brengen? Bij de organisatie van zo'n 'Foster Parents Plan' zouden de sociale diensten betrokken kunnen worden. Fontjanouan (Fr.) Jan de Boer