'LA MADRE MUERTA'

In 5 bioscopen.

De inleidende titels zijn nog niet voorbij, of we weten al wat voor vlees we in de kuip hebben. Een overvaller schiet koelbloedig een vrouw neer en gapt de chocola van haar kind. Even later komen we hem tegen als bediende in een bar waar hij de eigenaar afmaakt omdat diens taalgebruik hem niet bevalt. Het duurt even voor de toeschouwer de connectie heeft gelegd: het is allemaal wel erg abrupt.

De killer blijkt Ismael te heten en samen te wonen met zijn hem slaafs toegenegen vriendin Maite. Ze is van al zijn wandaden op de hoogte, ze verzet er zich niet tegen, alles is goed, als hij maar bij haar blijft.

Ze krijgt het moeilijk wanneer Ismael het kind van de vrouw die hij in de eerste sequentie doodde, terugvindt in de tuin van een krankzinnigengesticht. Hoewel deze Leire niet kan praten en zich van niets bewust lijkt (ze volgt alleen blindelings de geur van chocola, die voorliefde heeft ze met Ismael gemeen), ziet hij in haar een bedreiging. Hij kidnapt haar. Zijn vriendin, die dagelijks wordt geconfronteerd met de armoede, smeedt het plan om een losgeld voor haar te vragen. Dat resulteert in de zoveelste gruwelijke moord, ditmaal gepleegd door Maite.

Langzaam blijkt dat Ismael in de ban is geraakt van de, intussen geketende, Leire. Verschillende malen trekt hij uit om haar onder de trein te gooien maar hij is er niet toe in staat. Dat moet mis gaan en wij worden in onze verwachting niet teleurgesteld.

Ulloa heeft veel vormgevoel, maar aan zijn psychologische inzicht en zijn beheersing van de intrige schort het een en ander. Uit een interview blijkt dat hij voor Ismael invoelingsvermogen misschien zelfs deernis verwacht, omdat hij doet wat zeventig procent van de mensen zou willen doen als zij maar durfden. Ja dáááág! Die man is een ijskoude killer, die je alleen maar doet rillen. Dat hij aan het eind zo sentimenteel wordt dat een poepluier hem tot tranen toe roert omdat die hem aan Leire's kleine ongelukjes doet denken, betekent niet dat hij een ander mens wordt, maar past - waarschijnlijk tegen Ulloa's wil - geheel in het cliché en ook de persoonsstructuur van zulke figuren. Lees maar eens de biografieën van oorlogsmisdadigers, allemaal zo sentimenteel als de hel.

De zieke Leire moet volgens Ulloa de onschuld en de schoonheid belichamen. Maar door haar volstrekte vervreemding en haar zwakzinnige tics die haar schoonheid teniet doet, kun je je ook in haar moeilijk inleven.

Blijft over de vriendin, Maite. Het begrip voor haar valt het gemakkelijkst: aan hen die liefhebben kan veel vergeven worden. Maar zij is tè slecht, ze voelt geen greintje medelijden met haar slachtoffers, dus als je even doordenkt vervliegt ook dat waasje sympathie als dauw voor de zon.

Toch moet de naam Ulloa onthouden worden. Het is mogelijk dat een groot deel van zijn regie-fouten kan worden toegeschreven aan zijn jeugdige leeftijd, die hem ontvankelijk maakt voor post-moderne modeverschijnselen. Zoals de preoccupatie met de gewelddadigen, zonder dat hun motieven worden ontleed.