De logica van de jury rammelt van alle kanten

VENRAY - Wat zijn drie seconden in een mensenleven? En nog prangender: wat is één luttele tel op een aards bestaan? In dat van een wielrenner lang genoeg om urenlang over door te praten. De tijdstraf die de jury donderdag na de individuele tijdrit aan Rolf Sörensen uitdeelde, was daarom ook gisteren het gesprek van de dag in de Ronde van Nederland.

Alsof dat niet genoeg was begon de Deen gistermiddag in Venray te mekkeren over een vermeende breuk in het peloton, waardoor er in zijn optiek vanaf nummer vijf (Capiot) één tel bij de eindtijd geteld diende te worden. In het algemeen klassement zou hij daardoor één seconde op zijn rivaal Lance Armstrong winnen. Ploegleider Theo de Rooy ging met dat onwaarschijnlijke verhaal naar de toch al zo gekwelde jury, maar die wees het (informele) protest af. Met een minimale voorsprong van twee seconden gaan de twee kanshebbers op de eindzege de slotdag in. Twee, want in één van de bonificatiesprints was Armstrong Sörensen net te snel af. De Amerikaan haalde zodoende een deel van zijn gram.

Het is luttele minuten voor de start van de door Erik Zabel gewonnen etappe. Hennie Kuiper beent met Lance Armstrong naar het café in Zevenaar waar de jury zich voor het dagelijkse overleg heeft teruggetrokken. Kuiper wil alsnog verhaal halen voor de 'beloning' die de Deen in Doetinchem ten deel viel. Drie seconden straf, terwijl hij bij nader inzien een veelvoud daarvan had gewonnen door op het tijdritparcours zeker drie keer op onreglementaire wijze een bocht af te snijden. Althans, dat is de lezing van de NOS-collega die ook de niet in het Sportjournaal uitgezonden beelden heeft gezien. Kuiper, die pas eergisteravond op tv zag wat er in de chronorace was voorgevallen, eist alsnog een nader onderzoek van juryvoorzitter Ed Buchette. De Luxemburger had de sanctie eigenhandig getroffen, omdat hij in de auto achter Sörensen zat. Komt die toezegging er niet, dan houdt Armstrong de nationale profronde verder voor gezien, zo had de kopman zijn ploegleider al toevertrouwd.

Tot een gesprek komt het niet, wel bijna tot een handgemeen. “Die vier juryleden die daar zaten, ontkenden alles,” doet Kuiper verslag. “Ze beweerden dat Sörensen het parcours wel had gevolgd. Hun logica rammelt van alle kanten. Iedereen moest in de remmen knijpen, terwijl Sörensen gewoon met een vaart van zestig in het uur doorreed. In die bocht heeft hij veel meer dan één seconde (de waarneming van Buchette - red) gewonnen. En dat een paar keer. De jury had er maar één ding op te zeggen: Heren, wilt U wegwezen, want we hadden twee minuten geleden al moeten starten. Waarop Lance zei: Als U niet voor rede vatbaar bent, dan kunnen we met zijn allen beter helemaal niet starten.”

Agressie

De Texaan kiest alsnog eieren voor zijn geld en viert zijn agressie bot in een premiesprint. Omdat even later twee Belgen ontsnappen en lange tijd een aardige voorsprong behouden, krijgt Armstrong niet langer de gelegenheid bonusseconden bij elkaar te sprokkelen. En behoort voor Kuiper de affaire Doetinchem nog niet tot het verleden. In zijn hart vindt hij dat de jury dit soort zwakke pogingen tot vergrijp gewoon door de vingers moet zien. Als renner sneed hij ook wel eens een bocht af en reed hij ook over een fietspad als hem dat beter uitkwam. “Ik ben helemaal geen reglementenman. Ik ben weliswaar niet bang voor een confrontatie met de jury, maar aan de andere kant vormen we met zijn allen een kleine familie. We hebben elke dag weer met elkaar te maken. Daarom begrijp ik hun houding ook niet. Want het is wel een keiharde professionele zaak. Gisteren was de grote man van Visa in de ronde. We zijn met dat bedrijf in onderhandeling geweest voor het overnemen van het sponsorschap van Motorola. Misschien had het wat uitgemaakt als Lance in de leiderstrui had rondgereden. Daarom verwacht ik van de jury een professionele benadering van elk protest. Nu snijdt een renner een bocht af, straks steelt hij 500 meter. Dan kunnen we voortaan beter in het café blijven zitten en nog even de laatste twee kilometer rijden.”

Kuiper wacht nog steeds op antwoord. En op een sponsor.

Grote concerns deinen maar al te graag mee op de golven van het succes, is ook in de wielersport meermalen aangetoond. Motorola rekte enkele jaren geleden al eens het leven van de grootste Amerikaanse ploeg, zoals ook Telekom deze zomer tot het inzicht kwam dat het opdoeken van een winnende ploeg publicitair averechts werkt. Daarom deed Zabel, die in Venray zijn twaalde seizoenzege binnenhaalde, omstandig uit de doeken dat hij echt niet bij de Duitse ploeg kan vertrekken, hoe fantastisch het aanbod ook was dat Raas hem in slechtere tijden had gedaan. “Dat bod kwam als geroepen omdat de co-sponsors niet stonden te dringen. In de Tour veranderde uiteraard alles. Raas deed mij een nieuw, nog beter aanbod. Met Godefroot had ik de afspraak dat hij tot vier weken na de Tour een gelijkwaardige offerte mocht doen. Bovendien had hij een optie op nog een seizoen. Die wilde hij lichten. Dat vind ik ook terecht. Ik heb veel aan Telekom te danken. Het bedrijf heeft veel in mij geïnvesteerd.”

Lege handen

Met zijn eerste sprintoverwinning op Nederlandse bodem (ofschoon hij al vier keer in de profronde startte) verijdelde hij een poging van Blijlevens om zijn contractverlenging bij TVM met seizoenzege nummer twaalf te vieren. De tweede Nederlandse wielerploeg staat deze week in sportief opzicht nog met lege handen, maar is in ieder geval blij de slag om zijn sprinter te hebben gewonnen. In een eerder stadium trachtte ze vergeefs Patrick Jonker (van Once naar Rabo) aan zich te binden. De zoektocht naar een ronderenner heeft ploegleider Priem opgegeven. Wel zegt hij de volgende week met een klassiekerspecialist naar buiten te komen. Met één zegekoning kun je het peloton niet regeren.